اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مانند بچه گنجشکی

چشم هایت

تیله های رنگی روزهای کودکی؛

خورشیدی که نباید در آن خیره شد

در چشم هایت مانده ام

آن قدر که نمی دانم چند غروب از من گذشته

از آن کنجکاوی کودکانه م، برای تماشایت

چند روز است که بر من می تابی و نمی بینی ام؟

چند هفته؟

چند ماه؟

خورشیدکم!

گم شده ام در روز روشن چشم هایت!

درود شادی...

ممنون ...وقت شما هم بخیر ..خوش اومدید

هوا آنقدر تلخ

كه بدون مزّه نفس هایت پايين نمي‌رود

کوتاه‌تر از من پیدا نکرد

داری شبیه به قهرمان ها می شوی

این کار را نکن

فقط یک نویسنده می داند

چقدر خطر ناک است

نقطه چین پر میکنم

پرنده کجا بود؟ پرنده ای که نام تو را می دانست! *