اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

یاد ِ من از کوچه ی اقاقی رفت...

دیگر من، فقط انعکاس ِ سایه ای هستم

در اشک ِ چشمانی

رها بر گونه های تب کرده ی پائیز..

این رفتن ِ بی بازگشت ِ تو

سبزه های با تو بودن را خشکانده است...



اگر دست ِ نیاز به آسمان

به التماس ِ باران، بلند کنم

دوباره خواهی روئید؟

ایستگاه هنوز هست...




همه رفته اند...

تمام ِ مردم ِ ساده ای که هر روز و هنوز

بر صندلی ِ سبز ِ ایستگاه

گذر ِ ثانیه ها را میشِمُرند...

کوتاه، برای ِ تو...

بلند، از نام ِ تو...



تو که میدانی جاری هستی در تک تک ِ ثانیه هایم

حال ِ من

شبیه ِ آن پنجره ی گرفتار در آجر و سیمان است

که با قاب ِ آهنی

دلی از شیشه دارد..

رویای ِ شبانه ...

ابرها میخندند امروز ...

سردم اما

گرم ِ خواهش ...

چشم ِ من
بیقرار میبارد

در جمع من و این بغض بی قرار، جای تو خالی