اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

انتهای چشمهایت آرامشی هست که مرا کنار آن نشستن آرزوست . .

پنجره ای اتاقم فقط به وسعت دریایی نگاه تو باز میشود . .

هیچ‌وقت / گُم نمی‌شوی!

میفهمی؟

سراسرِ امروز

باران بارید

اگر از سنگ ها آهی بر نمی خاست

جز من چه کس

غیابِ تو را می‌دانست؟

آتشی است در دلم که هیچ‌کس را جرات گذشتنِ از آن نیست.

قیصر : تو چرا این ریختی شدی؟ کی زدتت؟
میتی: قصه اش درازه.
قیصر : کجا؟
میتی : هیجی بابا، من بودم، حاجی نصرت، رضا پونصد، علی فرصت، آره و اینا خیلی بودیم، کریم آقامون هم بود.
قیصر : کریم؟! کدوم کریم؟
میتی : کریم آبمنگل، میشناسیش؟ آره؟ از ما نه, ازاونا آره، که بریمدواخوری. تو نمیری به موت قسم اصن ما تو نخش نبودیم، آره نه گاز دنده دمهتل کوهپایهٔ دربند اومدیم پایین، یکی چپ یکی راست یکی بالا یکی پایین عرقو آبجو جوش رو تخت نشسته بودیم داشتیم میخوردیم.
اولی رو رفتیم بالا، به سلامتی رفقا، لولِ لول شدیم، دومی رو رفتیم بالابه سلامتی جمع، پاتیل پاتیل شدیم؛ سومی رو اومدیم بریم بالا آشیخ علینامرد ساقی شد.
گفت بریم بالا، مام رفتیم بالا. گفت به سلامتی میتی؛ تو نمیری به موت قسمخیلی تو لب شدم؛ این جیب نه اون جیب نه تو جیب ساعتی ضامندار اومد بیرونرفتم اومدم دیدم کسی نیست همه خوابیدن، پریدم تو هتل اومدم دمه کوچه مهراناومدم پایین دیدم یه سره هیکل میزونیه,این جوریه, زد بهم افتادم تو جوب،گفتم هته ته! گفت اه! باز یکی گذاشت تو گوشم، گفتم نامرداش؛ دومی رو ازاولی قایمتر زد، دستمو کردم تو جیبم که برمو بیام دیدم کتکو رو خوردمحالا ما به همه گفتیم زدیم، شمام بگین زده، آره، خوبیت نداره. واردی که

چه بی تابانه می خواهمت

این را از چشم های خیس مادرم فهمیدم،

دیگران زخم می‌زدند

تو زخمه

انتظار داشتی

عاشقت نشوم؟!

من سرد و زمستانیم . . .

سفر برایم هیچ چیز به جز دلتنگی ندارد.
اما زندگی به من آموخت….