اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اینجا خاکستری باید بود...نه سفید...ونه سیاه...

اینجا تنها چیزی که مهم است بکارت روح است...نه چیز دیگر...

انعکاسی که شاید از رفتاری که با ما شده است هولناک تر باشد...

خاکستر باید شد...

حس های از دست رفته ام

ای عشق مرا نفس تنگ است

امشب را زیر نور ماه خواهم خفت

اینجایم... تنها!!

شبی که گویا ساعتش در سرمای یلدا یخ می زند

امشب نمی گذرد و من

اینجایم... تنها!!

امشب را ستاره می شمارم

تا شاید بتوانم ثبت کنم دیوانگی دیگری را در خود

امشب را ستاره می چینم تا بگویم

اینجایم... تنها!!

در شبی که یلدا نامش است

من بی رحمانه تنهایم

اطرافم را پر کرده اند کسانی که مغزشان از پوچی در حال تبخیر است

ترس را در چشمانم می بینم

تاریک است

اینجا سکوتی ست هولناک

پنجه هایم می خواهند بدرند هر آنچه در پیش رویم است...

:-؟؟

دود را خلاصه می کنم در حبابهای پوچم...

..که درخت روزی در حیاط خانه مان با باد عشق بازی می کرد!!

این روزها همه ی ذهنم مفت سگ هم نمی ارزد!!

حال من اینگونه می گذرد!!

بی آنکه شعری از دلم... از سرم بیرون جهد!!

بی انکه حتی نامی از تو بر لب داشته باشم...

می دانی عزیزم؟!

با همه ی این هبوط ها در انزوا خواهم مرد...

بی آنکه صدایی از من باشد!!