اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

این روزهای نفس گیر...

احساس رنگ باخته ی سکوت...

این همه صدا
که به هیچ گوشی

می ریزد

در دلم رسوب می کند

هفت چشمه ی درد

بر لحظه های تنهایی ام

نبود ِ یک لبخند

جا انداخته است

کاش حالم را بدانیُ...

فرسوده ام میان قرون بجا مانده

در حسرت انسانیت ِ آدمها

و چه طولانیست این عصر دریدگی انسانی

و برده داری شیطان ....

پرده ی آخر...