اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دليلي باشد براي زندگي
نه روز مره گي

اگر از حال ما می پرسی...

پاییز، امتداد باران است در من....

هر چقدر هم که سرد

شهر دلخواه من است

نفس های تو را دارد

پایم به زمینش که برسد

سفرم را در آغوش تو آغاز خواهم کرد.

زندگی...

بند بند وجودم به صدا در می آید با این زخم زبان ها ...
آهنگ وجود من دردناک و سوزاننده است ...

اما شاید درمانی باشد برای دل خسته ی سه تارم ...

او که با زخمه های من فریادی سوزناک سر می داد ...

او می سوخت و مرا به آتش می کشید ...

گاهی به این می اندیشم که ای کاش زخمه ای بودم در دستان مهربانت ...

تو می نواختی و من زخم هایم را به دل ساز می سپاردم ...

تا بدانی چه آتشی به جان من و این ساز ها انداخته ای ..

شاید هم علامت رضایت است...
اما رضایت از چه...؟
از شاخه ی نیلوفر که اغواگرانه در باد می رقصد...؟
یا از صدای بوق ممتد زندگی ماشینی؟؟؟
و یا از من؟!
هرچه باشد خاطر جمع باش روزهایم از "تو" راضی نیستند...
و روزهای تو سکوت می کنند از برای اعتراض...
اعتراضی که مرا فریاد میزند...
از برای تو...