اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه حسرت تلخی...
و من در غروب شهر
زیر بار درخت هایی که همیشه سبز مانده اند گم می شوم
زیر بار درخت هایی که زرد نمی شوند
نمی میرند
نمی پوسند
تازه نمی شوند!
چه حسرت تلخی.....
سالهاست که پاییز ندیده ام
سالهاست....

تو

از یاد رفته ای

و عشق را به اندازه ی کوتاهی یک زندگی

ندانستی..

چشم هایم تر هستند و قرمز...

ولی رازی ندارم

چون مدت هاست دیگر کسی را ندارم...

قلم....!

کاغذ....!

یک فنجان چای داغ

و....

تمام عادت های "نوشتنم" مهیاست

اما...

قلمم خسته است و حس تغزل ندارد

چــقــدر خــوب مــیــشــد ..

تـو اوجِ لـحـظـه ی دلـتـنـگـی ..

کـه زانـو تـو بـغـل کـردی و تـکـیـه زدی بـه دیــوار ..

مـی اومــــد بـالا سـرت..

سـایـه ش رو تـنـت نـقـش مـی بـسـت..

هـمـون کـه دلـــیـــل ِ دلــتــنــگـــیـت ِ