اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

اینجا همه چیز غرق چشمانی است که مست شراب نیستن

شاید امشب برای حادثه ی حضورت

حا ملگی باران را جشن بگیرم

جای آفتاب

در خوابِ باغچه

خالی ست ...

بی گمان
گلوله ای نارس
گلویت را پرپر می کند!
وقتی
ریل های این قطار لعنتی
پنجره ات را حصار می کشد!

بر خیز ...!
قطار از میانه ی آغوش گذشت
شعر بوی خون گرفت...

از راست به چپ
از چپ به راست
مثلِ پروازی در قفس
بی فایده بود پریدن!
وقتی تنها خاطره ی بادبادک ها
جنونِ احمقانه یِ باد است...

سلاااام علیرضاااا خوبی ؟!

عصرت بخیر

هــر شب مجبورم

هزاران کلمه را رام کنم!

تا شعر ِ چشمان ِ تو را بنویسند ...

چه دردسر ِ بزرگی ست عشق َت..!

شعرهایم جذامیَ ند

نه لب هایم !
نگران بوسه هایت نباش...

گل های کاغذی

بهار را از کجا می شناسند؟

بمان !
در میان دفتری
که زیر قدمهای احساست
کز می کند
وبا خمیازه های مکرر
جمله های ناتمامش را
تمام می کند