اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

یادم هست

شاید

نیست

که باران داشت می پرسید

چرا قلب زمین سنگی ست

چرا ذهن زمان

خالی

از هر چه قصه ی پاکی ست

وقتی

آبی خورشید

میان حجم پنجره دست می برد

انگار

شانه هایم را هستی

سبزه می کارد

زیر درخت سیب

واژه ها

برای تولدی با تو

به نزدیک ترین حس گرم کبوتر

خیره می شوند

وقتهایی که پنجره

خوابهایم را

روی رد رویاها

راهی می کند

تو

روی ابرها

بی خیال قدم می زنی...

ر شب

ستاره های پنجره ام

چشم می دوزند تا

مثل کودکی

بایستم و

از آخرین ستاره

شروع به

ده

بیست

سی

چهل

بازی کنم

من در تو جا مانده ام

یا تو در

آینه ی عشق

که هنوز

نگاهم

با خیالت شور می خواند...

زیر برگهایی

که هنوز

چکه می کنند...

نیستی و در من

کسی مرده،

بوی کافور می دهم.

این بازی کودکانه نیست...

می روی

رفتن تو

شبیه افتادن برگهای سپیدار

به کشتنم می دهد