اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آینه‌های شهر

ما دو تن را در یک قاب ندیده‌اند

آینه‌های خیال چرا

رفتنت

نهایت ِ پاییز است



نفس‌های من حالا

جوجه‌های سرگردان

در این ایستگاه

هر که و هر چه تاخیر کند

تو نیامده‌ای

خواهش مدام ِ بید برهنه

باد را نه آرام

که حریص می‌کند به وزیدن

باور نمی‌کنی!

چیزهایی که نه تو می‌بینی نه دیگران




تپش قلب

در یک روز سرد

ساعت‌ها

برنامه‌ای برای ایستادن ندارند

تقویم‌ها

تصمیمی برای ورق نخوردن



این منم که ایستاده‌ام

این تویی که رفته‌ای

وقتی درد می‌آید

وقتی که می‌گیرد

وقتی‌ که سرخ می‌شوم



در درک ِ وجودی ِ لحظه‌ی "آی"

تو می‌رسی

دستگیر و صبور

کاش لطفی کنی و

جهان و محتویاتش را

این‌گونه بی‌معنا و معلق نگذاری

....

تصدقت

یک پیام ِ کوتاه هم کافی است.

ز دور

به جای تو، خودم را در آغوش می‌گیرم،

بازوانم را

که حالا رشته‌کوهی از دل‌تنگی است.