اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من و ...

بُغض و ...

شب و ...

شانه ای که نیست ...

ما قربانی ِ انتقام ِ تنهائی ِ خدائیم ...

بی تو ...

باران اندیشه ی ِ سیل دارد ... ،

رحم کن بر این تاک ِ امیّد ...

تو نیستی و ...

احمقانه ترین سوال ِ دنیا چرا ست ...

آدم میان ِ این همه تکرار می فهمد ...

قدیم ها ...

انگار همه چیز جدید تر بود ...

گریه ...

راه ِ چاره نیست امّا ...

راه ِ مسالمت آمیز ِ بی چاره گی است ...

نقطه ی ِ پایان ِ آدم که یکی دو تا نیست ... ،

چترها را باید باز کرد ...

زیر ِ باران نباید رفت ... ،

اسم ِ اعظم ....