اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آدم ها هیچ گاه از تنهائی در نمی آیند ... ،

گاهی از تنهائی به درد می آیند ...

دچار ِ بی توئی ِ مُفرط شده ام ...

دریایی....

شاید یک نفر بمیرد

مسافرم....

گاهی زیرچشمی نگاه میکنم تورا ....

کاش دل تنگی نیز نام کوچکی می داشت
تا به جان اش می خواندی
نام کوچکی
تا به مهر آوازش می دادی
همچون مرگ
که نام کوچک زنده گی ست
و بر سکوب وداع اش به زبان می آوری
هنگامی که قطاریان
آخرین سوت اش را بدمد

بیا مثل هیچ کس نباشیم

میان این همه ترنم نور و صدا

در اوج بودن اما مصرانه نبودن ها

فریادی در کار نیست

من خسته ام

بیا تکرار نکنیم فصلها را

همین بهار برای تنها تن پوش قرن کا[!]ت

بیا تکرار شو در من

خدایا آسمانی ام کن ....خسته ام از زمین ات....

و وظیفه عشق....

برای قهوه امروز نیازی به شیر نیست
من با چشمان بسته، لاته تورا در مرور طعم گس لبهای او سر می کشم