اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وحشی ترین رویای یک تنها

مرا گریزی نیست از یاد تو!

تو بر بلندای قله ی زیستن ایستاده ای

من در اعماق سیاهچال خاموش و بی بنیان

لبخندی به وسعت تمام تـنهـائــی هایم میزنم

نمیدانم این قرار شبانه ی اشک هایم
با مرور خاطرات تو
چرا بعد این مدت هنوز
به تاخیر نمیافتد

متـنفـرم از تــــو ...
آئـینـه
هـر روز تصویـر تکـراری
چـشـمهای خـیـسم را به رخـم میکـشــی
تـرا به صداقـتـتـــــ قـسـم
برای یکـبار هـم شـده
به جـای چـشم هـایـم
دلــــــــمـــــــ
را نـشـان بــده تـا بـدانـد
بـا رفـتـنـش چـه زخـم هـای عـمـیـقـی
بـر آن زده

لایک

امروز
این راه را
پیاده و تنها
تا اینجا آمده ام
برای دیدن نگاهت
همراهم تنها دفتریست
که تمام نقاط سفیدش را
با نام تو پر کرده ام
این دفتر پر از گریه های من است
پر از کوچه های تنهائی
میدانم
دفترم سنگین و غمگین ست
اما نگران نباش
بــانــو
نیا مده ام
تمام این دلواپسی ها را
برایت دوره کنم
فقط به اندازه ی تازه کردن
دیداری کنارم بمان

آنقدر به
عکست خیره مانده ام
که وقتی نگاه از تو برمیدارم
چشمانت را مدام
در نگاه دیگران میبینم

بــانــو
کاش فرصتی بود تا بازهم گیلاس
درشت چشمانت را بچینم
من در پی نشانی ِ توام
امــا هیچ کس شبیه تو نیست
تو مانند رود از من گذر کردی
تو نشانم را میشناسی
من منتظرم
بـدرود
یـــــــاعـشـق