اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

تا اینجا که رسیده ام تنهایم
شاید نوک قله تو را ببینم
و زمان بازگشت دیگر تنها نباشم

میخواهم آنقدر
مرا دوست داشته باشی
زمانی که از تو پرسیدم اهـل کجائی؟
تو بگوئی : اهـل تـو
راستی بــانــو اهل کجائی؟

صدای سوت قطار ...
امیدوارم این همان قطار باشد

قبولم کن که فرزند بهارم

هیچ راهی جز به دام افتادن صیاد نیست

مرگ حق دارد که از ما روی برگردانده است

موج،ماهی های عاشق را به ساحل ریخته

چون نی نفس کشیدن ما ناله کردن است

مریم شکفته می‌شود از تو

درست وقتی که

در انحنای سوره‌ی چشمت هبوط کنم.

خوشحال یا ناراحت؟

وقتی نیستی

خواب هم از من می‌گریزد.

اما من راست گفتم مهدیه النگو ندارم خو.....