اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

درشیون می درخشم...

انتقامت را بگیر

خسته در کنجی نشستیم،

آن زمان که تنگ می گردد در فراقِ مهر دِلَم،

همان هنگام که وقت تنگ ست

آهِ خورشید توراخواهد گرفت

کاش امواج ساز مخالف نمی زدند

آینده ی روشن ات
را
در چمنزارهای آبی آسمان
جولان زنان
از همین حالا به نظاره
نشسته ام.

سیاه چاله ای
که
ستاره هایم را
به یغما می بُرد!

با چشم های بی فروغم
در
شب های سرد کویرِ تنم.
ستاره ها را
چه غریبانه
نفَس می کشیدم