اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سگی بی خانمان؛
استخوانی بی رمق را
نبش قبر می کرد!
تا خشکسالی را،
از دهان من بگیرد!...

زاری ی پس از غروب را،
هرگز نخواهم شنید!

بگذارید" تا "
در شعله های سکوت خود،
بسوزم!

لحظه ها را
بر سینه ی "خورشید" آویخته ام...
بیا تا مصلوب عقربه ها
نشده ام

گیسوان خدا
زلف پریشانِ یتیمی ست
در انتظارِ نوازش دستی گرم!

.
قیامتی به پا کنم
تا دیگر بی پروا نگویند:
" دیدار به قیامت"

هر چراغِی روشن،
و هر راهی،
هموار نیست!

این روز ها
چرا ستاره ی سهیل؛
دل به چشم های "سیاه" من
نمی دهد؟
و "بوی" سوختن ام را
بر نمی تابد؟!

وقتی جسم رنجورم
به خواب می رود؛
روح ام، درد نمی کند!

آسمانم، کبود!
زمینم، زرد!
و زمانم، آکنده
از درد، است...