اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چشم هایم را
پُر از خاک می کنم و
لب هایم را
به جان هم می اندازم!
سکوتِ آسمان را،
با فریادِ دل؛ می شِکنم!
تا خونِ تو را،
از خدا، بگیرم!

لحظه های سُربی را
با ضربانِ قلبم،
و پت پت چشم هایم
به " قاصدک " تبدیل!
و در انتظارت،
خواهم دوید!

با چشم های بی فروغ
در
شبِ سرد کویرِ تنم؛
ستاره ها را
چه غریبانه
نفَس می کشم!

هنوز دلِ پا هایم
برای اشک های پدر
شور میزند

چون برای زخمِ دوستانم
دوست اش دارم!...

روایت من،
حکایت عسل و آرنج است!
و تبخیر بیهوده ی هزاران دریاچه ی نمک
بر بستر دست های خالی ام!!

به چشم هایم
وعده ی" شرابِ " گلِ نرگس دادم!؟...
اینک،
بر بامِ خانه ام
گلِ حسرتی روییده است؛
و بر پرچینِ باغ ام،
خزه های سر بریده!؟...

کاشته ام و برداشت نزدیک؛
و خرمن ام، در هاله ی ابهام.
ای وای خرمن ام!
ای وای، خر، من ام!...
ای...

حقیقت،
تصویر ساطوری ست بر سر درِ قصابی ها

مجرمی که
به جنایت خود اعتراف می کند
پیش از آنکه در برابر قاضی بایستد؛

زیر چتر رنگین کمان
آنجا که آسمان با دریا
متارکه می کند!
و امواج پر رنگ تر می شوند!