اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سکوت میان شعرهایم هم رخنه کرده

لبانم لبخند را از دستانت هدیه می گیرد

ملودی دلنوازی بود بر تن خسته ام

و تو چه خوب میدانی

بی آنکه بر زبانم جاری شود

ماه کوچکت را در آغوش بگیری

طعم شیرین زندگی را می چشم

امشب بیشتر از هر شب


بالای سقف اتاقت

منتظر نگاهت خواهم ایستاد

تا یلدای چشمانت را جشن بگیرم

صدف جان تو همش چماق بدستی.........

چقدر خودخواه بودی پدر

و من به دنیا آمدم.

شاهنامه نمی گویم

تمام این غم ها را با دست های خودم دوشیده ام

از لابه لای دندان هایی بپرس

که حالا دشت های دیگری را می چرد.

همان که سبزی دشت های من

یک روز چشم هایش را خیره می کرد

شاید.....

شاید مرده ام....نمی دانم.....

سکوت زندگی....