اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مصلوب کن مرا


زخم را میخِ دست هایم کن

تیغ را بگیر ، خط بیانداز بازوانم را

تبر بزن پاهایم را..

دیگر از پس من بر نمی آیند این دردها

آن قدر غمگینم
که نمی‌دانم چه‌طور بخندم
چه‌طور گریه کنم
تا کسی از تماشای این اندوه
اندوهگین نشود
...
می‌خواهم خودم را از خودم پرت کنم بیرون
و شکل جدیدی از زندگی را آغاز کنم
که در آن مسئولیت تنهایی این‌قدر سنگین نباشد
می‌خواهم عشق را در جای دیگری ببینم
مثل وقتی که پروانه‌ای از روی همه‌ی گل‌ها عبور می‌کند

تا خودش را به چشمه‌ای برساند
یا پرنده‌ای که از هیچ کوچی برنمی‌گردد
یا برگی که از پاییز پیش روی درخت مانده است
آن‌قدر غمگینم
که حاضرم جایم را با هر کدامتان عوض کنم
هر کدامتان که شانه‌هایش
برای این غم آسان‌تر است
کسی که این‌قدر با خودش فکر نکند
و ترجیح دهد
در دفترهایش به جای شعر
برچسب‌های زیبا بچسباند..

دریاست

فرو می روم به ناپیدای آبی اش

چشمانش دریاست

این نوشیدنی یک فنجان قهوه است ولی با این تفاوت که راه طولانی تری را طی کرده است. نحوه تهیه کردن این قهوه بدین شرح است که دانه های قهوه را به خورد فیل می دهند، بعد از اینکه دانه های قهوه مسیر پر پیچ و خم دل و روده فیل را گذراند و خارج شد، تصفیه و شسته می شود و بعد کیلویی ۱۱۰۰ دلار فروخته می شود.افرادی که این قهوه را نوش جان کرده اند از طعم و مزه آن بسیار راضی هستند و بسیار هم تعریف می دهند!

بدرود مهربانان

با تن پوشی از حریر آبی...

چشم‌های تو وسیع‌اند
مثل تا انتها ـ روز
تا انتها ـ دشت
چشم‌های تو خطوط مورب ندارند
مژه‌ها / پلک‌ها / اشک‌ها
ساده‌اند
و من
گرد یک نقطه‌ی ساده می‌گردم

باران

که می بارد

تو در راهی....