غصه ؟ من؟

آلبوم هزار مضراب آخرین تولید موسسه اوای شیدا است که در روزهای پایانی سال گذشته روانه بازار نشر شد فرم آلبوم شامل تکنوازی تار استاد محمدرضا لطفی در دستگاه شور است که در اجرای زنده سال ۱۳۸۷ در گرگان ضبط شده است. محمدرضا لطفی در میان سایر هنرمندان موسیقی با فاصله بسیار بیشترین تعداد تکنوازی منتشر شده و نیز اجراهای زنده منتشر نشده را در کارنامه خود دارد. ده.ها اثر تکنوازی منتشر شده در کنار صد.ها کنسرت در داخل و خارج کشور از او سبب شد تا ژس از انقلاب هنر بداهه نوازی د میان ذائقه شنیداری مردمی جای خود را باز کند و این هنر بنیادین موسیقی ایران که در کوران ورود و رواج مدرنیسم در هنر ایران رو به زوال و فراموشی بود هم بتواند به حیات خود ادامه دهد و هم با نگاه خلاق و ذهنیت پویا و دانشمدار لطفی همسو با نیاز.های زمان معاصر گسترده و متحول گردد. انتشار این آلبوم بهانه.ای است تا ضمن بررسی اثر، نگاهی کلی و به فراخور این مجال، کوتاه نیز به مبانی هنر بداهه نوازی در چارچوب موسیقی دستگاهی بپردازیم. امروزه آنچه در ذهن اکثر اهالی موسیقی خصوصا نسل جوان.تر به عنوان بداهه نوازی شکل گرفته مترادف با خلق آزاد در لحظه است اگر چه فرهنگ بداهه نوازی در موسیقی ایران بر خلق در لحظه هنرمند است اما این خلق به هیچ روی بدان معنی امروزی آزاد نیست بلکه اتفاقا توانائی هنرمند در مقید بودن به چارچوب.های فرمالی که مبتنی بر سازمان زیبائی.شناسی موسیقی دستگاهی است در کنار خلق در لحظه است که ارزش واقعی اثر او را معین می.کند به عبارتی تعادل غنای دو عنصر فرم و محتوا در یک اثر بداهه موسیقی است که میزان تبحر هنرمند و نیز ارزشمندی اثر خلق شده را نمایان می.سازد که این توازن و تعادل در آثار اکثر هنرمندان معاصر مشاهده نمی.شود مگر چندی انگشت شمار که بی.گمان استاد لطفی یکی از بارز.ترین آن.ها است. بداهه نوازی.های او مانند ردیف موسیقی دستگاهی دارای بافتی منسجم و در هم تنیده است و جملات در این بافت مبتنی بر جنلات اوازی و سازی چنان بر هم کرسی بندی می.شود که ارتباط ملودیک با هم نوعی ارتباط معنائی میان فراز.ها را نیز برقرار می.کند که حالتی روایتگر به بافت کلی اثر می.دهد که این وی....ز.گی آخر موضوعی فرا.تر از ردیف است از سوی دیگر در ردیف موسیقی دستگاهی جملات در روند دستگاه افزایش سرعت می.یابند جملات لطفی علاوه بر دارا بودن این مشخ

ممنونم از محبتت آزاده جان. مرسي كه به يادم بوديد،‌ خيلي خوشحالم كردي.

با کوچه اواز رفتن نيست

فانوس رفاقت روشن نيست

نترس از هجوم حضورم

چيزى جز تنهايى با من نيست

وقتى تو نباشى من به من مشكوكم

به هر گل به هر سايه روشن مشكوكم

مشكوكم به اشك كبوتر مشكوكم

مشكوكم به خواب خاكستر مشكوكم

بى تو به كابوس و به رويا مشكوكم

به شعله به پروانه حتى مشكوكم

باز امشب فانوسي روشن نيست

با سوگ اين شب يك شيون نيست

از كوكب تا كوكب خواموشي

شب هست و شوق شب كشتن نيست

ترسم نيست از ديوار از بن بست از سايه


تاريك تاريكم من از من ميترسم

چرا دل ببندم به شب كوچه گردى

كه از اين سكوت سترون ميترسم

من از سايه هاى شب بى رفيقي

من از نارفيقانه بودن ميترسم

مشكوكم به اشك كبوتر مشكوكم

مشكوكم به خواب خاكستر مشكوكم

با کوچه اواز رفتن نيست

فانوس رفاقت روشن نيست

نترس از هجوم حضورم

چيزى جز تنهايى با من نيست

شب هست و شوق شب كشتن نيست....

تو اين زمونه با كسي افسانه دل سر نكن

هر كي ميگه دوست دارم دروغ ميگه باور نكن

با تو ديگه هر كي بخواد دست وفاداري بده

تو دست ديگش خنجره، تا دسته تو قلبت زده

روز كه ميري به وعده گاه كسي به پيشواز نمياد

شب از توي كوچه ديگه صداي آواز نمياد

حالا ديگه آينه هم داره بهت دروغ ميگه

اي قلب نااميده من عاشق شدن بسه ديگه....

هااااااااااااااااااااااااااااااا خوبه يا بيشتر؟؟

خيلي زيباست.

شیک بود .حال کردم

کسی باور نمی کنه