گفتم اشتباه شده ها

با سرعت مناسب از كوچه علي چپ عبور كنيد

انقدر غمو دیدم برای من شخصا دیگه کلمشم خنده دار شده

يوسف ديگه، لقب جديدشه ديگه من روش گذاشتم، هر بار ميگي چه خبر خبري ازت نيست ميگه امتحان دارم، دائم الامتحان دنبالره

ها کلاس گذاشته واسه خودش پیرمردو چه به درس و مشق

واقعا

خدار شکر نوه خوبم

نه حرفتو ميگم قشنگ بود

چرا دیدم که میگم ..../به قوله این شمالیای سایت بخوس امیر

خبر ندارم ازش

من اینارو مثه یه معجزه میدونستم !

تا این حد ینی !

چرا ميخند؟؟

به حرف طنین

یکی‌ می‌گفت‌. «ـ به‌ کارخانه‌یی‌ بزرگ‌ چلنگر بودم‌ من‌! به‌ سالیان‌ پُتک‌ می‌زَدَم‌ بَر آهنِ تَفته‌ وُ خوی‌ می‌کردم‌ از گدازش گُدازه‌ها! همه‌ عُمر به‌ ساختنِ تمثال فلزّین مسیح‌ بودم‌، تا گردن‌آویزِ آدمیان‌ شودُ نشانِ سَرسپُرده‌گی آنان‌ به‌ عیسای‌ مسیح‌! می‌دانی‌ از آن‌ پَس‌ چه‌ شُد؟ مَرا که‌ سوی‌ چشمُ قوّتِ بازو بَر سَرِ این‌ کار نهاده‌ بودم‌، به‌سانِ رانه‌ی‌ از کار اُفتاده‌ به‌ کناری‌ انداختند وَ آن‌ که‌ دیرسالی‌ به‌ تبلیغِ عظمتش‌ بودم‌ مَرا به‌ سَرانگشتانِ معجزه‌گَرَش‌ مَدَد نکرد! زنُ کودکانم‌ از من‌ رُخ‌ بَرتافتند وَ وِیلان‌ شُدم‌ در کوچه‌ها به‌ گدایی‌! تو پیام‌گذارِ دروغین‌ هَم‌ مَرا لایقِ معجزه‌ نمی‌دانی‌؟» * آن‌ دیگر می‌گفت‌. «ـ من‌ از سه‌ پُشت‌ گدا بودمُ گدا خواهم‌ ماندم‌ چرا که‌ پدرم‌ مَرا به‌ فنّی‌ دیگر دعوت‌ نکرد! به‌ منُ بَرادرانم‌ می‌گفت‌ دُزدی‌ نکنید که‌ مسیح‌ فقیران‌ را دوست‌ می‌داردُ سارقان‌ را نه‌! بَرادرانم‌ حرفِ او به‌ گوش‌ نگرفته‌ سارق شُدندُ هَر یک‌ را اینک‌ سَرپناهی‌ اَمنُ زنده‌گی آسوده‌یی‌ هست‌، امّا من‌ که‌ به‌ جلبِ مهر عیسا گدا ماندم‌ را اینک‌ جُز باد چه‌ به‌ کف‌ مانده‌؟ شبانه‌ در کنارِ گذر از سَرما لرزیدنُ در روز از تابش گزنده‌ی‌ آفتاب‌ رنجه‌ شُدن‌! مَرا جُز این‌ همه‌ عذاب‌ چه‌ پاداشی‌ مقدّر بوده‌ است‌؟» * مسیح‌ به‌ زیرِ ضرباتِ آنان‌ به‌ ناله‌ بود، هَر چند کلامشان‌ از ضربِ لگدُ تپانچه‌هاشان‌ او را دردآورتَر می‌نمودُ آزاری‌ بیشترَش‌ ارزانی‌ می‌کرد. * عابران‌ آن‌ سه‌ را می‌نگریستندُ به‌ تأسفی‌ دروغین‌، سَر جُمبان‌ می‌گذشتند! *

شَتَک خونِ مسیح‌ بَر جامه‌ی‌ کاه‌ْرنگش‌ شقایق‌های‌ رُسته‌ به‌ کویری‌ را می‌مانست‌. * پَس‌ آن‌ دو مسیحِ خونْ‌آلوده‌ را بَر سنگْ‌فرش نمور گذر رها کرده‌، رفتند وَ صدای‌ ناله‌آسای‌ او را از پَسِ پُشتِ رفتن خویش‌ نشنیدند. * «ـ بمانید! بَرادران‌! بمانید که‌ می‌باید شُما را بخشایشی‌ طلب‌ کنم‌! بمانید، که‌ پنداری‌ تمام آدمیان زمین‌ مَرا دُشمن‌ می‌دارند! بِستان‌کاران بی‌گناهِ من‌! این‌جا بمانید! بگویید که‌ مسیحِ نادم‌ را بخشیده‌یید! بگویید» * آن‌ دو سائل‌ در انبوهی جماعت‌ گم شُدند و مسیح‌ بَر کناره‌ی‌ گذر از هوش‌ رفت‌. * خنکای‌ آبی‌ صورتِ مسیحِ از هوش‌ رفته‌ را تَر کرد. از درز پلک‌های‌ گشوده‌ی‌ خویش‌ چهره‌ی‌ دخترکی‌ را دید که‌ موهای‌ صافِ شبق‌رنگ‌ داشتُ چشمانی‌ که‌ رنگشان‌ بَرگِ اَفرا را یاد آور بود. * دخترک‌ در کنارش‌ نشسته‌ آب‌ به‌ صورتِ مسیح‌ می‌پاشیدُ می‌گُفت‌. «ـ حالتان‌ خوب‌ است‌؟ می‌خواهید طبیبی‌ خبر کنم‌؟ خونِ زیادی‌ از جبینتان‌ رفته‌! صدای‌ مَرا به‌ گوش‌ می‌شنوید؟» * مسیح‌ می‌شنیدُ یارای‌ باز گفتن پاسخش‌ نبود، او دیگر از آنِ خویش‌ نبودُ مَفتونِ شُده‌ بود به‌ زیبارویی دخترک‌. * منِ خویش‌ می‌جُستُ نمی‌یافت‌ که‌ منش‌ گم‌ شُده‌ بود به‌ جنگلی‌ از درختانِ اَفرا. * جهان‌ به‌ چشم‌اندازش‌ سبز می‌نمود، آسمان‌ سبز بود، زمین‌ سبز بود، انسان‌ نیز. * در جانش‌ حِسّی‌ شعله‌ می‌کشید که‌ تا آن‌ روزش‌ نیازموده‌ وُ نچشیده‌ بود. * و دخترک‌ همچنان‌ با وی‌ سخن‌ می‌گفت‌. «ـ بَرخیزید! کارگاهِ من‌ همین‌ نزدیکی‌ست‌! بگذارید شُما را به‌ آن‌جا بُرده‌، زخم‌هاتان‌ را مرهمی‌ نهم‌! برخیزید!»

مسیح‌ به‌ شانه‌های‌ نازک دخترک‌ تکیه‌ کرده‌ برخاست‌ و اُفتان‌ بَر کناره‌ی‌ گذر پیش‌ رفتند. دخترک‌ همچنان‌ که‌ پیش‌ می‌رفت‌ با او چنین‌ می‌گفت‌. «ـ به‌ راسته‌ی‌ ما، سارقانِ زیادی‌ در کمینند! یک‌ بار هَم‌ انبانِ مَرا به‌ یغما بُردند! اَنبانی‌ که‌ به‌ جُز رنگُ قلمرنگ‌ چیزی‌ در آن‌ نبود! آخر من‌ نقاشم‌! کارگاهی‌ دارمُ پَرده‌هایی‌ که‌ زنده‌گی مرا ترجمه‌ می‌کنند! رسیدیم‌! این‌ دروازه‌ی‌ کارگاهِ من‌ است‌!» * پَس‌ به‌ کلید درِ سبزِ عمارتی‌ را گشود و مسیحِ به‌ خلسه‌ رفته‌ی‌ بی‌سخن‌ را به‌ درون‌ راه‌ْبَر شُد. * در به‌ دالانی‌ با سه‌ در طرفین‌ بَرمی‌گشود که‌ امتدادش‌ به‌ تالاری‌ می‌انجامید. دخترک‌ در نخست‌ را گشوده‌ مسیح‌ را به‌ داخل‌ بُرد. * اتاق را تنها یک‌ بستر بودُ یک‌ گنجه‌ وُ یک‌ میزُ یک‌ صندلی‌ وَ آیینه‌یی‌ به‌ دیوار. * دخترک‌، مسیح‌ را بَر بستر نشاندُ گفت‌. «ـ بگذارید زخم‌های‌ شما را ببینم‌!» * پَس‌ سَر خَم‌ کرد به‌ دیدن زخم جبین مسیح‌ و مسیح‌ همچنان‌ مَحوِ نظاره‌ کردنِ او بود. * دخترک‌ کاسه‌یی‌ از آبِ گَرم‌ آوَرده‌ به‌ چند دستْ‌مالِ سپید خونِ خُشکیده‌ بَر چهره‌ی‌ مسیح‌ را زدود. دستانش‌ پَرِ قو را می‌مانستند، سپیدُ نوازشْ‌گر. * به‌ نوار سپیدِ بلندی‌ زخم جبین مسیح‌ را بست‌. بیرون‌ رفتُ به‌ دیسی‌ در دست‌ بازگشت‌، جامی‌ از نوشابه‌یی‌ نارنج‌رنگُ کمی‌ غذا وُ حبی‌ سفید در آن‌ دیس‌ بود. * آنان‌ را به‌ مسیح‌ خورانیده‌ وَ پُرسید. «ـ زخم‌هایت‌ درد ندارند؟» وَ مسیحِ عاشق‌ را نه‌ احساسِ دردی‌ بودُ نه‌ توان پاسخی‌. * دخترک‌ ادامه‌ داد. «ـ لابُد از سنگینی آن‌ ضربه‌ها یارای‌ سخن‌ گفتن‌ در تو نیست‌! یک‌ چند بخُسب‌ تا توانِ رفته‌ ز کف‌ را بازیابی‌!» * هنوزش‌ این‌ سُخنان‌ به‌ پایان‌ نرفته‌ بود که‌ پلک‌های‌ سُربین مسیح‌ به‌ هَم‌ اُفتادند وَ خوابی‌ عمیقش‌ به‌ خود فرو بُرد.

ادامه دارد ...

خوبه حالا دیدمت چقدر کوچولویی

باقالي خام به به

خخخخخ. جيگرتو عرفان.

ميخوري يا ميبري ؟؟؟؟

گاز گاز.ههههه

با توجه به جنسیت لیلی، اگر قضیه به ناصر مربوط باشه، قاعدتا باید خله ناصر مرد بحث باشه!

شمسي كيه ليلي كيه؟ اينجا چه خبره؟

از دست شماها

آره بهم خوردن

آره بهم خوردن

Be ham khordan ya be ham nakhordan?

يا نخوردن.

دست گلت درد نکنه امیر

يوسف دائم الامتحان، نوش جونت.
الناز حله، ايشالا بازم نوازشش ميكنم.