گفتم اشتباه شده ها

با سرعت مناسب از كوچه علي چپ عبور كنيد

انقدر غمو دیدم برای من شخصا دیگه کلمشم خنده دار شده

[!] راحیل ما رو کشفیده دیگه هم وقت مکاشفت نداره مزاحم نشید دیگه

مهم نیست که منو نمیخوای

الان دیگه تیریپ بی خیالیه رضا

از 30 ،2سال كمتر كه به من صدق ميكنه دقيقا راحيل

چي شد؟؟

Jedi zaher shodi jazabat mano gereft

Janam erfan?

مخ جفتتون اسیب دیده با شکلک که هم چیزی حالی میکنین

بیتا...

دیوونم کردید

سلام... فک کنم بازم دیر رسیدم

خیلی ناراحتم عرفان!

چرا؟؟ چي شده؟

یکی و خیلی ناراحت کردم خیلی زیاد !

مباركههههههههههههههههه

ما لرا کلا دلمون به این خوشه که بقیه ازمون میترسن

کروموزومای باران

هيوا چي؟

مَردان‌ بی‌کارِ بسیاری‌ در همین‌ لحظه‌، با تخته‌ پاره‌ها برای‌ خود پارویی‌ می‌سازند تا صبح‌ فردا در کوچه‌ها جار بزنند که‌: بَرف‌پارو می‌کنیم‌! کسانی‌ که‌ بام‌ بیش‌ دارند طاقت‌ پارو کردن‌ برف‌ بیش‌ را ندارند وَ این‌ مَردان‌ بی‌بام‌ دوره‌گرد هَم‌ برای‌ همین‌ پارومی‌سازند! غروب‌ فردا که‌ با دست‌های‌ تاول‌ زده‌ی‌ سوخته‌ از سرما به‌ سمت‌ بی‌خانه‌مانی‌ خود برمی‌گردند، در جیب‌هاشان‌ پولی‌هست‌ که‌ می‌دانند تا برف‌ بعدی‌ کفاف‌ گُرسنه‌گی‌ را نمی‌دهد!
این‌ مَردان‌ نیز برف‌ را دوست‌ ندارند! برف‌ برایشان‌ تنها ممّر درآمدی‌ست‌! مانندِ سپورها! سپورها هم‌ مثل‌ تمام‌ آدم‌های‌ دیگرزباله‌ را دوست‌ نمی‌دارند، امّا نان‌ فرزندانشان‌ را باید با دست‌ زدن‌ به‌ این‌ کیسه‌های‌ سیاه‌ متعفّن‌ به‌ دست‌ آورند...
ولی‌ در همین‌ دَم‌، در همین‌ لحظه‌ کودکی‌ پس‌ پنجره‌ی‌ اتاق‌ خود نشسته‌ است‌! دستانش‌ از ضربه‌های‌ خط‌کش‌ معلم‌خون‌مُرده‌اَند! مشق‌هایش‌ ننوشته‌ وُ درس‌هایش‌ نخوانده‌، برف‌دانه‌ها را شُماره‌ می‌کندُ رؤیای‌ تعطیلی‌ مدرسه‌ می‌بیند! رؤیای‌برف‌بازی‌ سُر خوردن‌ آدمک‌برفی‌ بزرگی‌ را که‌ فردا خواهد ساخت‌! به‌ چشمش‌ هَر دانه‌ی‌ برف‌ معجزه‌یی‌ست‌ که‌ رسیدن‌ به‌خط‌کش‌ جریمه‌ را وقفه‌یی‌ می‌اندازد! او برف‌ را با تمام‌ِ وجود دوست‌ داردُ من‌ می‌دانم‌ که‌ این‌ برف‌ تا صبح‌ خواهد باریدُ آب‌نخواهد شُد! پَس‌ برایت‌ می‌نویسم‌ که‌ به‌ اندازه‌ی‌ تمام‌ برف‌دانه‌ها دوستت‌ می‌دارم‌! دانه‌های‌ پنبه‌یی‌ که‌ امشب‌ بر سَرِ کودکان‌گُرُسنه‌ وُ گُربه‌های‌ ولگردُ کیسه‌های‌ زباله‌ وُ بام‌های‌ بزرگ‌ می‌بارند، گواه‌ علاقه‌ی‌ من‌ نسبت‌ به‌ تو هستند! علاقه‌یی‌ که‌ پایان‌ندارد!
به‌ این‌ عشق‌ اعتماد کن‌!
فردا تمام‌ مدارس‌ دنیا تعطیلند...

گزيده از متن :

این‌ دانه‌های‌ سفیدِ منجمدی‌ که‌ پنبه‌وار از آسمان‌ بَر سَرشان‌ می‌اُفتند، جُز مرگ‌زودهنگام‌ تعبیرِ دیگری‌ ندارند! مَردان‌ بی‌کارِ بسیاری‌ در همین‌ لحظه‌، با تخته‌ پاره‌ها برای‌ خود پارویی‌ می‌سازند تا صبح‌ فردا در کوچه‌ها جار بزنند که‌: بَرف‌پارو می‌کنیم‌! کسانی‌ که‌ بام‌ بیش‌ دارند طاقت‌ پارو کردن‌ برف‌ بیش‌ را ندارند وَ این‌ مَردان‌ بی‌بام‌ دوره‌گرد هَم‌ برای‌ همین‌ پارومی‌سازند! غروب‌ فردا که‌ با دست‌های‌ تاول‌ زده‌ی‌ سوخته‌ از سرما به‌ سمت‌ بی‌خانه‌مانی‌ خود برمی‌گردند، در جیب‌هاشان‌ پولی‌هست‌ که‌ می‌دانند تا برف‌ بعدی‌ کفاف‌ گُرسنه‌گی‌ را نمی‌دهد!

پسرم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نه حالا به اون شدت

فریدون مشیری در سی‌ام شهریور ۱۳۰۵ در تهران به دنیا آمد. جد پدری‌اش بواسطه ماموریت اداری به همدان منتقل شده بود و از سرداران نادر شاه بود. پدرش ابراهیم مشیری افشار فرزند محمود در سال ۱۲۷۵ شمسی در همدان متولد شد و در ایام جوانی به تهران آمد و از سال ۱۲۹۸ در وزارت پست مشغول خدمت گردید. او نیز از علاقه‌مندان به شعر بود و در خانوده او همیشه زمزمه اشعار حافظ و سعدی و فردوسی به گوش می‌رسید. مشیری سالهای اول و دوم تحصیلات ابتدایی را در تهران بود و سپس به علت ماموریت اداری پدرش به مشهد رفت و بعد از چند سال دوباره به تهران بازگشت و سه سال اول دبیرستان را در دارالفنون گذراند و آنگاه به دبیرستان ادیب رفت.

به گفته خودش:
(( در سال ۱۳۲۰ که ایران دچار آشفتگی‌هایی بود و نیروهای متفقین از شمال و جنوب به کشور حمله کرده و در ایران بودند ما دوباره به تهران آمدیم و من به ادامه تحصیل مشغول شدم. دبیرستان و بعد به دانشگاه رفتم. با اینکه در همه دوران کودکی‌ام به دلیل اینکه شاهد وضع پدرم بودم و از استخدام در ادارات و زندگی کارمندی پرهیز داشتم ولی مشکلات خانوادگی و بیماری مادرم و مسائل دیگر سبب شد که من در سن ۱۸ سالگی در وزارت پست و تلگراف مشغول به کار شوم و این کار ۳۳ سال ادامه یافت. در همین زمینه شعری هم دارم با عنوان عمر ویران ))
مادرش اعظم السلطنه ملقب به خورشید، به شعر و ادبیات علاقه‌مند بوده و گاهی شعر می گفته، و پدر مادرش، میرزا جواد خان مؤتمن‌الممالک نیز شعر می‌گفته و نجم تخلص می‌کرده و دیوان شعری دارد که چاپ نشده است.
مشیری همزمان با تحصیل در سال آخر دبیرستان، در اداره پست و تلگراف مشغول به کار شد، و در همان سال مادرش در سن ۳۹ سالگی درگذشت که اثری عمیق در او بر جا گذاشت. سپس در آموزشگاه فنی وزارت پست مشغول تحصیل گردید. روزها به کار می‌پرداخت و شبها به تحصیل ادامه می‌داد. از همان زمان به مطبوعات روی آورد و در روزنامه‌ها و مجلات کارهایی از قبیل خبرنگاری و نویسندگی را به عهده گرفت. بعدها در رشته ادبیات فارسی دانشگاه تهران به تحصیل ادامه داد. اما کار اداری از یک سو و کارهای مطبوعاتی از سوی دیگر، در ادامه تحصیلش مشکلاتی ایجاد می‌کرد .

اما مشیری کار در مطبوعات را رها نکرد. از سال ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۱ مسئول صفحه شعر و ادب مجله روشنفکر بود. این صفحات که بعدها به نام هفت تار چنگ نامیده شد، به تمام زمینه‌های ادبی و فرهنگی از جمله نقد کتاب، فیلم، تئاتر، نقاشی و شعر می‌پرداخت. بسیاری از شاعران مشهور معاصر، اولین بار با چاپ شعرهایشان در این صفحات معرفی شدند. مشیری در سال‌های پس از آن نیز تنظیم صفحه شعر و ادبی مجله سپید و سیاه ، و زن روز را بر عهده داشت .

فریدون مشیری در سال ۱۳۳۳ ازدواج کرد. همسر او اقبال اخوان دانشجوی رشته نقاشی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود. او هم پس از ازدواج، تحصیل را ادامه نداد و به کار مشغول شد. فرزندان فریدون مشیری، بهار ( متولد ۱۳۳۴) و بابک (متولد ۱۳۳۸) هر دو در رشته معماری در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و دانشکده معماری دانشگاه ملی ایران تحصیل کرده‌اند.
مشیری سرودن شعر را از نوجوانی و تقریباً از پانزده سالگی شروع کرد. سروده‌های نوجوانی او تحت تاثیر شاهنامه‌خوانی‌های پدرش شکل گرفته که از آن جمله، این شعر مربوط به پانزده سالگی اوست :

چرا کشور ما شده زیردست
چرا رشته ملک از هم گسست
چرا هر که آید ز بیگانگان
پی قتل ایران ببندد میان
چرا جان ایرانیان شد عزیز
چرا بر ندارد کسی تیغ تیز
برانید دشمن ز ایران زمین
که دنیا بود حلقه، ایران نگین
چو از خاتمی این نگین کم شود
همه دیده‌ها پر ز شبنم شود

انگیزه سرودن این شعر واقعه شهریور ۱۳۲۰ بوده است. اولین مجموعه شعرش با نام تشنه توفان در ۲۸ سالگی با مقدمه محمدحسین شهریار و علی دشتی به چاپ رسید (نوروز سال ۱۳۳۴). خود او در باره این مجموعه می‌گوید:
(( چهارپاره‌هایی بود که گاهی سه مصرع مساوی با یک قطعه کوتاه داشت، و هم وزن داشت، هم قافیه و هم معنا. آن زمان چندین نفر از جمله نادر نادرپور، هوشنگ ابتهاج (سایه)، سیاوش کسرایی، اخوان ثالث و محمد زهری بودند که به همین سبک شعر می‌گفتند و همه از شاعران نامدار شدند، زیرا به شعر گذشته ما بی‌اعتنا نبودند. اخوان ثالث، نادرپور و من به شعر قدیم احاطه کامل داشتیم، یعنی آثار سعدی، حافظ، رودکی، فردوسی و … را خوانده بودیم، در مورد آنها بحث می‌کردیم و بر آن تکیه می‌کردیم))
مشیری توجه خاصی به موسیقی ایرانی داشت و در پی‌ همین دلبستگی طی سالهای ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۷ عضویت در شورای موسیقی و شعر رادیو را پذیرفت، و در کنار هوشنگ ابتهاج، سیمین بهبهانی و عماد خراسانی سهمی بسزا در پیوند دادن شعر با موسیقی، و غنی ساختن برنامه گلهای تازه رادیو ایران در آن سالها داشت. ” علاقه‌ به موسیقی در مشیری به گونه‌ای بوده است که هر بار سازی نواخته می‌شده مایه آن را می‌گفته، مایه‌شناسی‌اش را می‌دانسته، بلکه می‌گفته از چه ردیفی است و چه گوشه‌ای، و آن گوشه را بسط می‌داده و بارها شنیده شده که تشخیص او در مورد برجسته‌ترین قطعات موسیقی ایران کاملاً درست و همراه با دقت تخصصی ویژه‌ای همراه بوده است. این آشنایی از سالهای خیلی دور از طریق خانواده مادری با موسیقی وتئاتر ایران مربوط بوده است. فضل‌الله بایگان دایی ایشان در تئاتر بازی می‌کرد و منزل او در خیابان لاله‌زار (کوچه‌ای که تماشاخانه تهران یا جامعه باربد در آن بود) قرار داشت و درآن سالهایی که از مشهد به تهران می‌آمدند هر شب موسیقی گوش می‌کردند . مهرتاش، مؤسس جامعه باربد، و ابوالحسن صبا نیز با فضل‌الله بایگان دوست بودند و شبها به نواختن سه‌تار یا ویولون می‌پرداختند، و مشیری که در آن زمان ۱۵-۱۴ سال داشت مشتاقانه به شنیدن این موسیقی دل می‌داد.“
فریدون مشیری در سال ۱۳۷۷ به آلمان و امریکا سفر کرد، و مراسم شعرخوانی او در شهرهای کلن، لیمبورگ و فرانکفورت و همچنین در ۲۴ ایالت امریکا از جمله در دانشگاه‌های برکلی و نیوجرسی به طور بی‌سابقه‌ای مورد توجه دوستداران ادبیات ایران قرار گرفت.

در سال ۱۳۷۸ طی سفری به سوئد در مراسم شعرخوانی در چندین شهر از جمله استکهلم و مالمو و گوتبرگ شرکت کرد.
سرانجام وی در بامداد سوم آبان ماه ۱۳۷۹ در سن ۷۴ سالگی و بر اثر بیماری، چشم از جهان فرو بست .

فکر میکنم با دختر استاد ازدواج کردن نه با خواهرشون.
متشکرم آنا جان

اومدم بنويسم شوهر خواهر همايون شجريان و داماد استاد كه اينجور شد...

ببخشيد...

خواهش دوست عزيز...

خواهش میکنم این چه حرفیه عزیزم

يادش هميشه گرامي...

مرسي شيدا جان. آره ،‌ ولي به مظر من آدم نبايد بذاره دغدغه هاي زندگي علايق آدمرو نابود كنه .

درسته!ولی اخلاقِ بابا کلا این جوریه...که تا دلش نخواد کاری رو انجام نمیده!!!ولی من حرف شما رو قبول دارم.

ايشالا كه دوباره دست به ساز ببرن. موسيقي توي زندگي يعني همه چيز.

ایشالا..ممنونم.بله واقعن