ایشالله

مردها در چارچوب عشق٬ به وسعت غیر قابل انکاری نامردند! برای اثبات کمال

نامردی آنان٬ تنها همین بس که در مقابل قلب ساده و فریب خورده ی یک زن،

احساس می کنند مردند. تا وقتی که قلب زن عاشق نشده ٬ پستتر از یک ولگرد٬

عاجزتر از یک فقیر و گداتر از همه ی گدایان سامره. پوزه بر خاک و دست تمنا

به پیشش گدایی میکنند، اما وقتی که خیالشان از بابت قلب زن راحت شد، به

یک باره یادشان می افتد که خدا مردشان آفرید!! و آنگاه کمال مردانگی را در

نهایت نامردی جست و جو میکنند...