دقیقاً

به خدامن میدونم خیلی سخت نبود مادر

اول خودسازی بعد مشکلات
خودسازی که بشه رشوه و... حل میشه

مادرم مثل گل سوسن بود
با غم و فصل خزان دشمن بود
روزو شب خانه و باغ منزل
باگل دامن او گلشن بود
باپدر مزرعه مان را می کاشت
مثل یک مرد تنش آهن بود
وسط خانه محبت میدوخت
دست او تا به سحر سوزن بود
شعر میگفتم و هی بد میشد
بر لب او غزل احسن بود
قافیه نیست فقط می گویم
من ازاو بودم و او از من بود
گفتم از مهر لبش بنویسم
سخنم لال و زبان الکن بود


موسی عباسی مقدم

من که دلم هوا شو کرده

پاسبان حرم دل شده ام شب همه شب
كه در این پرده جز اندیشه او نگذارم

پست قبلیت باعث شد اینو واسه تو تگ کنم

دروغ نگو دیگه

علی که بزرگ شد از بابا پرسید :برای چی جنگیدی؟برای کی جنگیدی؟
برای من که برچسب #سهمیه ای بخورم؟
یا برای پسر همسایه که موقع جنگ ترکیه بودن و الان پدرش شده رئیس اداره ی تو؟
یا برای خاکی که الان پر ِ کثافت شده؟

علی از بابا می خواست برایش فلسفه ببافد

اما بابا بیش از آنکه فیلسوف باشد و اهل سفسطه عاشق بود و اهل دل
گفت: برای تو؟ برای خاک؟ هه!
اگر اینطور بود که الان کلاهم پس معرکه بود بچه...
من برای یه چیز جنگیدم پسر
چیزی که تاریخ و گرد و خاک زمان و اتفاقات ماهیتش رو عوض نمی کنه!
برای خاطر #عشق ...
چیزی که هم نسل های تو هنوز درکش نکردن...