و فکر میکنم..که این ترنم محزون حزن تا به ابد شنیده خواهد شد

چندی قبل دختر 22 ساله یی به نام فهیمه برای رفتن به آموزشگاه از منزل شان در منطقه شهران خارج شد و دیگر برنگشت . پدر فهیمه كه نسبت به سرنوشت دخترش نگران شده بود، به كلانتری 142 كن رفت و برای یافتن او تقاضای كمك كرد.



فردای آن روز پسر ناشناسی با پدر فهیمه تماس گرفت و گفت : ما دخترتان را گروگان گرفته ایم و باید 450 هزار تومان به ما بدهید تا فهیمه را آزاد كنیم . پدر فهیمه قبول كرد و شخا آدم ربا در میدان صادقیه تهران قرار ملاقات گذاشت تا پول درخواستی را تحویل بدهد و دخترش را آزاد كند،اما ابتدا موضوع را با پلیس در میان گذاشت .

كارآگاهان به او توصیه كردند، با كیف پول در سر قرار حاضر شود و منتظر رسیدن آدم ربا بماند. ساعتی پیش از فرا رسیدن زمان ملاقات ، ماموران در اطراف محل قرار كمین كردند. بدون اینكه دیده شوند. اما پدر فهیمه هر چه به انتظار ایستاد، خبری از جوان ناشناس نشد.



او با ناامیدی و اضطراب به خانه برگشت و همان شب جوان ناشناس در یك تماس تلفنی به او گفت : دخترت هرگز به خانه برنمی گردد. دیگر منتظرش نباشید. پس از گفتن این جمله فورا تلفن را قطع كرد. از سوی دیگر، كارآگاهان جست وجوی گسترده یی را برای یافتن دختر ربوده شده آغاز كردند تا اینكه با گذشت پنج روز از این ماجرا، فهیمه با پدرش تماس گرفت و گفت : من در میدان آزادی منتظرت هستم و از چنگ آدم ربایان فرار كرده ام .

ماموران همراه با پدر فهیمه به میدان آزادی رفتند و با دختر جوان روبرو شدند. فهیمه همان موقع همراه ماموران به دایره یازدهم آگاهی تهران رفت تا در آنجا شكایت خود را مطرح كند.



ماموران كنجكاو بودند كه بدانند چه بلایی بر سر فهیمه آمده و چگونه به تنهایی برگشته است . فهیمه كه بشدت ترسیده بود ماجرای ربوده شدنش را چنین تعریف كرد: روز دوم اسفندماه از آموزشگاه بیرون آمدم تا به خانه برگردم . در میدان نور سوار خودرویی شدم كه سه سرنشین داشت .

تکبیــــــــــــــــــــــــــــــــــــر

ياااااااااااااااااااااااااااخدا .............هيروز نذار از اينا

سلام

بعد از کلی وقت دوباره اومدم تا بنویسم اما چی ؟

خودمم نمیدونم فقط می دونم دلم برای قبلنا خیلی تنگ شده . برای گذشته ای که خیلی سرخوش بودم و به قول یکی از دوستان که اسممو گذاشته بود خجسته .

کی میگه خجسته بودن بده . بخدا خیلی خوبه . دلم می خواد یه سفر تنهایی برم دور از هر چی آشناست . یه جای قشنگ و با صفا . دور از تجمل دور از شهری بودن . دور از همهمه ، بوق ماشین ، حتی دور از تلوزیون و موسیقی .

تو یه کلبه ی جنگلی که کنارش پر باشه از کلبه های زیبای دیگه که شب ها نترسم . با یه عالمه دوستای صمیمی اما غریبه .

بشم غریب اون روستا . هیشکی ندونه کیم از کجا اومدم اسمم چیه چیکاره م واسه چی اومدم

بهم یه دست از لباس های محلی خودشونو بدن و بهم بگن بیا معلم شو .

آخخخخخخخخخخخخ که چه کیفی می ده .

وقتی غریب باشی عزیزتری . یه جور دیگه دوست دارن . نمی خوان تنها باشی . نمیخوان اذیت شی نمیخوان غصه بخوری .

دنیا خیلی کوچیکه خیلی و خیلی زود روی زشتشو بهت نشون می ده .

یه آرزوی خیلی بزرگ دارم خیلیییییییییییییییییی بزرگه . اگه اون آرزوهه حل شه همه ی مشکلاتم حل میشه همش که نه ولی بیشترش .

اما از دست من هییییییییییییییییییییچ کاری ساخته نیست هیچ کاری . مثه یه بیماریه لاعلاجه . فقط باید براش دعا کرد فقط دعا .

ولی این روزا خیلی چیزا رو از دست دادم . معنویتم رو . روحیه م رو . اعتقاداتم رو . هستیمو .

یه بزرگواری که خیلی واسم قابله احترامه بهم گفته تلاش کن تا چیزایی که دوس داری رو بدست بیاری چیزایی که می دونی معقوله و دور از انسانیت نیست و خارج از بندگی او .

آرزوی من معقوله و اتفاقا در راستای بندگیه او ولی مدت هاست منتظرم گذاشته نمیدونم چرا ؟ نمی دونم کجای این میشه توقع ؟

خدااااااااااااااااااااااااااااااااا ای تویی که میخوای سر به تنم نباشه

ای خدایی که فرق میذاری بین بنده هات و بعد اسم کارهاتو میذاری عدل و عدالت

امشب می خوام بگم نه! من عدل تو رو به هیچ عنوان نمی پذیرم . ( لطفا کسانیکه این متنو می خونن نمیخوام ریش سفیدی کنن و دم از عدل و ... بزنن من ته هر چی دین و مذهبه در آوردم و حفظم ولی وقتی به گلوی آدم میرسه دلش میخواد ناله کنه )

یه بارم تو راضی باش به رضای ما . خدا خسته شدم میخوام نفهمم میخوام ندونم انقدر فهمیدم که بریدم که فهمیدم نمی فهمم .