بریم من اماده ام

هر وقت که محرم میومد از مظلومیت حسین می گفتیم از یه درد دم میزدیم پا روضه که می نشستیم تا یادی از مظلومیت بچه های حسین مخصوصا اصغر شش ماهه و دختر سه ساله حسین می کردیم همه به یاد مظلومیتشون اشک می ریختیم، سینه می زدیم اول تا آخر محرمو به عشقشون مشکی می پوشیدیم فریاد می کشیدیم کاش کربلا بودم تا برات جون می دادم... اما همیشه خیلیامون تا اینکه روضه تموم می شد مجلس تموم می شد اشکامون، سینه زدن هامون، فریادهامون، همشون همونجا جا می موند...
دیگه همه چی یادمون می رفت اصلا نمی دونستیم واسه چی اومدیم؟! بعد از این میخوایم چه کنیم؟! چه درسی باید پس بدیم؟!

بی خبر از همه جا...
بی خبر از همه چیز...
میومدیمو می رفتیم...

اصلا از این گذشته

الان خیلیامون داریم خودمونو واسه جشن شب یلدا آماده می کنیم اینکه کجا دور هم باشیم کجا بخندیم کجا خوش بگذرونیم...

اما افسوس، افسوس از اینکه خیلی کم سعی کردیم دورو برمونو نگاه کنیم...

هیچ وقت نفهمیدیم چندتا از این بچه های سه ساله هستن که شب هارو گرسنه سر می کنن،
هیچ وقت نفهمیدیم چه مادرایی هستن که دعا می کنن کاش می مردنو گرسنگی بچه هاشونو نمی دیدن
هیچ وقت ندیدیم اون پدریو که چطور خودشو به آب و آتیش میزنه تا جلو بچه هاش شرمنده نباشه
هیچ وقت ندیدیم آدماییو که چقدر تنهان و کسی به یادشون نیست
هیچ وقت نمی تونیم بفهمیم مادرا و پدراییو که یه عمر خون دل خوردن تا بچه هاشونو بزرگ کنن، حالا چرا تنهان...
و هیچ وقت نفهمیدیم، داستان هایی پر از درد و غم در حال رخ دادن است ولی ما فقط به گذشته خیره شده ایم...


آیا ما واقعا سیرت و کردار حسین را آموخته ایم؟
آیا زمانی که ما دم از بزرگانی چون کورش و... می زنیم از آنها درس مردانگی را فرا گرفته ایم؟

بیایید در این شب ها رفیق تنهایی همدیگر باشیم، پشتیبان هم باشیم، محبت را به همدیگر هدیه کنیم و همیشه با عشق زندگی کنیم...
در ضمن ما باید خودمان در فکر هم باشیم و منتظر شخص یا نهاد خاصی برای حمایت از این افراد نباشیم.

کمک کردن تنها مادی نیست گاهی هدیه یک لبخند تمام زندگی یک فرد می شود...


نگذاریم داستان های تنهایی و اندوه دوباره تکرار شود
داستان های تکراری و پر از درد.

دقیقا ............