كامياب
ایــــنـطــــوری كــــه تــــو هـــستــی از صــد تـــا نـــبــودن بــدتــر اســت... نـــبـاش لــطــفـا"
كامياب
چشمان مرا به چشم هایش گره زد بر زندگیم رنگ غم و خاطره زد او رفت ولی نه طبق ِ قانون وداع یکبار فقط به شیشه ی پنجره زد ...
كامياب
تـــو رو خـــواســتــن اشــتــبــاه بــــود تــــو رو دیـــدن یــه گـــنـاه بـــود دلـــم از گــنـاه نـتـــرســیــد کــه وجــودت جـــون پـــنــاه بــــود
كامياب
او رفت... و میدانم... روزی فرا خواهد رسيد که... قرعهء فال، به نام من ِ ديوانه زنند... اين روزها... در خلوتگاه اين دل ِ غمگينم... دردی غريب احساس میکنم... گويی سرپنجهء مرگ... در گريبانش چنگ انداخته است... چه کسی میداند؟... شايد شیرین ترین روز، نزديکتر شده باشد...
كامياب
اگـــر دلـــت گـــرفـــتــه سکـــوت کـــن، ایـــن روزهـــا هیــــچ کـــس مــعـــنـای دلــتــنـــگـــــی را نــمــیفــهـد
كامياب
شجاعت می خواهد وفادار احساسی باشی که می دانی شکست می دهد روزی نفس های دلت را
كامياب
در کــوچــه هــای بـــاران از کــدامیــن پنـــجـــرۀ تــنهـــائـی بـــه اشــتبـاه ســرنــوشــت در دوردســت عشــق خـیــره مـــانــده ای کـــه صـــدای چــشمــانــت تـــا دلـــم مـــی آیـــد ؟!
كامياب
کاش فاصله ها اجازه می دادند وقتی قلبها به یاد هم می تپند، در کنار هم باشند
كامياب
این روزها، روزگار آب دلم را گل آلود کرده است شاید که بتواند از آن ماهی بگیرد، اما نمیداند ماهی های دلم همه به سوی تو شنا کرده اند! رفته اند
كامياب
بــه جــنــونــم مــي كـــشــانـــي وقـــتـي كــه در تــكـــرار كـــوتـــاه يــك ديــدار بــه رفـــتــن مــي انـــديــشــي .
كامياب
سراغ کلبه ي ما را کسي جز غم نمي گيرد ، خوشا روزي که غم هم گم کند ويرانه ي ما را
كامياب
بــي تـــو غـــرق مــي شـــوم در ايــن دنـــيــاي تـــهــي بــرگـــرد جـــايــت خــاليــســت !!!
كامياب
خیلـے وقتـــ ِ مـےنشنیمـــ بــ ِ ـهواے دیدن ِ تو بیا کــ ِ رها شومـ از این ـهمـــ درد . . . مـے شنیمــــ بـــ ِ ـهواے دیدن ِ تو تو شب رسیدن ِ تو