عروس خانم کماکان مشغول انتخاب است و دوتا دوتا و سه تا سه تا انتخاب می کند. مادر داماد ناگهان با غیظ می گوید: «دخترم، مگه خونه بابات نخریدن که این جوری هول ورت داشته ...»
مادر عروس جواب را انگار قبلاً آماده کرده: «وظیفه شه، باید بخره... دختر به این خوبی گیرتون اومده، باید پشتک هم بزنید. بد کردیم به این کوتوله دختر دادیم؟»
داماد که قد متوسطی دارد، نگاهی به عروس می کند و می گوید: «حالا من شدم کوتوله؟روز اول کور بودین یا متر نداشتین؟»
مادر داماد حرف پسرش را ادامه می دهد: «دختر جون، جهازت رو هم همین جوری می خری و می آری دیگه؟» بعد هم به من می گوید: «آقا، شما شاهد باش به پسرم چی گفت»

سعی می‌کنم با حرف‌هایی که برای این‌جور وقت‌ها آماده دارم، آرامشان کنم. دختر خیلی خونسرد می‌گوید: «ولش کن آقا... حقشه. موقع خرید کت و شلوار باید فکر این‌جا رو هم می‌کردی... .»
من که نمی‌دانم چه کار کنم، لوازم چیده روی میز را نگاه می‌کنم. خواهر داماد می‌گوید: «خوبه کت و شلواری که خریدین، به درد شیشه پاک کردن می‌خوره... . مردم یه میلیون پول کت و شلوار... .»
حرف خواهر داماد تمام نشده که مادر عروس باعصبانیت می‌گوید: «خودتون دیدین که هر چی پوشید، به تنش زار می‌زد. تقصیر ما چیه که پسرتون نیم وجب قد داره... .»
داماد که حسابی داغ کرده، رو به همسر آینده می‌گوید: «حرف تو هم با اینا یکیه؟»
«بد می‌گه مامانم؟ می‌خواستی بری ورزش کنی.»

پسر با صورت سرخ به مادرش نگاه می‌کند. مادر می‌گوید: «خوشم اومد. حقته... . نگفتم اینا غربتین. نگفتم با گدا گودوری وصلت کردن اشتباهه... .» دعوا شدت می‌گیرد و خانواده داماد همه از مغازه خارج می‌شوند و مادر عروس هم می‌رود که جوابشان را بدهد.
من که هاج و واج مانده‌ام، به عروس می‌گویم: «جمع کنم اینارو؟» با حسرت به کوهی از وسایلی که انتخاب کرده، نگاه می‌کند و می‌گوید: «آخه خیلی زحمت دادیم. شما اینا رو جمع کن، بذار تو یه پلاستیک. سر جاش نذار. بذار باشه یه گوشه‌ای، دوباره که اومدم همین‌ها رو واسم بیار... .»