دلم گرفت.....یه بار تو عمرت یه خطاب بمن دادی ...اونم توش هم من مُردم...هم خودت.....اینو داشته باش: تمامِِ عمر خواهم گشت چون پروانه ای آنگاه که شمع باشی...کنارت خواهم سوخت اما مهربان....خاموشیت را هرگز نمیخواهم....تابان بمان

slm mehdi

یکی بود یکی دیگر هم امد....بعد یکیهای دیگر هم اضافه شدند...جمع شدیم...خوش بودیم....ولی غرور کنارمان نشسته بود...ندیدیمش...کم کم از هم دور شدیم...باز یکی بود به اسم ِ غرور...یکی ..یکی نبودیم...به اسمِِ تنهائی

بسیار زیبا بود ..ممنون دوست عزیز

شب بخیر..خدا نگهدارت...

اینکه خیلی آسونه.

اول یکی از کلید ها رو میزنیم تا مثلا 5 دقیقه روشن بمونه. بعدش خاموش می کنیم، بعدش یه کلید دیگه رو میزنیم. خوب دیگه فکر کنم تابلوئه.

میریم تو اتاق چراغ ها.

یه چراغ که روشنه.

2 تا میمونه که یکی گرمه و یکی دیگه هم که سرده.



بیل گیتس باید بیاد پیش من جواب پس بده.

نرسیدن بیاموز....

وقتی راه رفتن آموختی، دویدن بیاموز. و دویدن که آموختی ، پرواز را.

راه رفتن بیاموز
زیرا راه هایی که می روی جزیی از تو می شود
و سرزمین هایی که می پیمایی بر مساحت تو اضافه می کند.


دویدن بیاموز
چون هر چیز را که بخواهی دور است و هر قدر که زودباشی، دیر.

و پرواز را یاد بگیر
نه برای اینکه از زمین جدا باشی...
برای آن که به اندازه فاصله زمین تا آسمان گسترده شوی.

من راه رفتن را از یک سنگ آموختم...
دویدن را از یک کرم خاکی و پرواز را از یک درخت...

بادها از رفتن به من چیزی نگفتند!
زیرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمی شناختند!
پلنگان، دویدن را یادم ندادند!
زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند.

پرندگان نیز پرواز را به من نیاموختند!
زیرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آن را به فراموشی سپرده بودند!

اما سنگی که درد سکون را کشیده بود، رفتن را می شناخت
و کرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود، دویدن را می فهمید
و درختی که پاهایش در گل بود، از پرواز بسیار می دانست!

آنها از حسرت به درد رسیده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت.

وقتی رفتن آموختی ، دویدن بیاموز...
ودویدن که آموختی ، پرواز را...
راه رفتن بیاموز زیرا هر روز باید از خودت تا خدا گام برداری!
دویدن بیاموز زیرا چه بهتر که از خودت تا خدا بدوی!
و پرواز را یادبگیر زیرا باید روزی از خودت تا خدا پر بزنی....

حال داری بشماری؟