باد آسایش گیتی نزند بر دل ریش
صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود

بر دل آویختگان عرصه عالم تنگست
کان که جایی به گل افتاد دگر جا نرود

هرگز اندیشه یار از دل دیوانه عشق
به تماشای گل و سبزه و صحرا نرود

به سر خار مغیلان بروم با تو چنان
به ارادت که یکی بر سر دیبا نرود

با همه رفتن زیبای تذرو اندر باغ
که به شوخی برود پیش تو زیبا نرود

گر تو ای تخت سلیمان به سر ما زین دست
رفت خواهی عجب ار مورچه در پا نرود

باغبانان به شب از زحمت بلبل چونند
که در ایام گل از باغچه غوغا نرود

همه عالم سخنم رفت و به گوشت نرسید
آری آن جا که تو باشی سخن ما نرود

هر که ما را به نصیحت ز تو می‌پیچد روی
گو به شمشیر که عاشق به مدارا نرود

ماه رخسار بپوشی تو بت یغمایی
تا دل خلقی از این شهر به یغما نرود

گوهر قیمتی از کام نهنگان آرند
هر که او را غم جانست به دریا نرود

سعدیا بار کش و یار فراموش مکن
مهر وامق به جفا کردن عذرا نرود

به هنگام نيت براي نماز
به آلاله ها قصد قربت كنيم؟

چه اشكال دارد در آئينه ها
جمال خدا را زيارت كنيم؟

پراكندگي حاصل كثرت است
بياييد تمرين وحدت كنيم

اگر عشق خود علت اصلي است
چرا بحث معلول و علت كنيم؟

بيا جيب احساس و انديشه را
پر از نقل مهر و محبت كنيم

مگر كهنه شد رسم عهد الست
بياييد تجديد بيعت كنيم

خدايا دلي آفتابي بده
كه از باغ گلها حمايت كنيم

رعايت كن آن عاشقي را كه گفت:
" بيا عاشقي را رعايت كنيم"

@صدای پای باران

سلااااااااااام خوبی؟؟

@aynor