دوستان نظراتشون رو با منبع گفتن
اين خيلي خوبه...از همه ممنونم
بحثي كه باقي ميمونه اينه كه اون اقا ميگفت كه عشق به خدا ضمينه عشق زمينيه

و اما عشق حقیقی : از منظر دین،خداوند کمال محض ، جمال مطلق ، دارای برترین وصف ها، مبدأ عشق ، اولین عاشق و الهام کننده عشق است . همه هستی آیت ، نشانه و مظهر اویند; از او سرچشمه گرفته ، به سوی او روان هستند . آدمی کمال جو و زیبایی طلب بوده ، حقیقتش از روح خدا است ، از آن منزل نزول کرده و به سوی او باز خواهد گشت ، انسان دارای روحی است که ظهور و جلوه تام صفات حق است . عشق حقیقی عبارت است از "قرار گرفتن موجودی کمال جو (انسان ) در جاذبه کمال مطلق (خداوند متعال ); پروردگاری جمیل مطلق ، بی نیاز، یگانه ، دانای اسرار، توانا، قاهر و معشوقی که همه رو به سوی او دارند و او را می طلبند."
بنابراین عشق حقیقی تنها عشق به خدا است ، زیرا هر چیزی غیر او زایل شدنی و از بین رفتنی و دارای عیب و نقص است ؛ بنابراین هر چیز غیر او نمی توان معشوق واقعی باشد اولا چون ناقص است و کمال مطلق نیست ، در حالی که در عشق ، معشوق هیچ عیب و نقص ندارد. ثانیا هر چیز غیر او زوال پذیر است و عارفان گفته اند : آنچه که نپاید ، دلبستگی را نشاید. همانند داستان حضرت ابراهیم (ع) که فرمود : انی لا احب الافلین. آن چیز که افول و غروب می کند و از بین می رود ، دوست نمی دارم. پس باید عشق پایدار و جاودانه باشد و آن عشق به خدا است که همیشگی و پایدار است و البته در سایه این عشق ، عشق به مظاهر جمال و زیبایی او ، مانند زن و فرزند و گل و درخت و طبیعت و... معنا می یابد.

البته به نظر من بهتره قبلش عشق رو معنا کنیم- دیگر دوستی مطلق- و بعدنتیجه بگیریم.

حضرت ابراهیم دوست نمیدارمی که گفت برای عشق به پرستش بود که باید عاشق موجودی فناناپذیر بود
بله همه به سمت او خواهیم رفت و هدف رضایت خدای یگانه ست ولی خود خدا برای رسیدن در راه درست اسبابی فراهم کرده که عشق به همسر یکی از این اسباب برای رسیدن به عشق حقیقی است

سلام تاهل که ندارم .

ولی عشق در قران..

خود کلمه عشق ..یعنی از من بیرونی ِیک من ..از خود بیخود شدن یک خود ..تویی را بر سر در قلب گذاردن ...و همه او شدن..عشق دوست داشتن نیست ..عشق همان بی نهایت دل بستن است...

عشق از بی خود بی خود شدن محمد هنگامه وحی خدای اوست..

حالا این معنی در قران ...
فسوف یأتی الله بقوم« یحبهم و یحبونه » مائده 54
«قل ان کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله و یغفرلکم ذنوبکم و الله غفور رحیم » آل عمران 31
«ان الله یحب المتوکلین » آل عمران 159
«و الله یحب الصابرین » آل عمران 146
«ان الله یحب التوابین و یحب المتطهرین » بقره 222 - توبه 108
«ان الله یحب المسقطین » مائده 42 - ممتحنه 8
«ان الله یحب المتقین » توبه 4 و 7
«ان الله یحب الذین یقاتلون فی سبیله صفا کانهم بنیان مرصوص » صف 4
« ان الله یحب المحسنین » آل عمران 148 - مائده 13
« والقیت علیک محبه منی » طه 39

ببینید خداوند چقدر دوستت دارم ها رو..توی ایاتش به ذکر اورده
حالا همین خدای عاشق از بنده گانش عشق میخاد ..
والذین آمنوا اشد احبا الله (آنها که اهل ایمانند کمال محبت و دوستی را فقط به خدا دارند.) بقره.


دوست داشتنی که خدا از ما میخاد دوست داشتن عادی نیست ..دلیل طاعت ما رو دوستی و عشق به خودش میخاد..برای طاعتی چنین دوست داشتن عادی کافی نیست ..ترس هم کاربردی نداره ..خدا عشق بنده رو میخاد برای طاعت ..

حالا همین بنده ای که عاشق شد ..عاشقی کرد ...علی رو میگم..
عاشقانه هاش با خدا میشه دعای کمیل ...


ان الله یحب ..چقدر توی قران این جمله رو دیدید؟
خدایی که خودش عاشقه ..میخاد معشوق هم باشه...
هر داستانش برای نشون دادن خودش به بنده شه ...همه این حرفا رو میگه ..تا درک خودشو برای ما راحت تر کنه ..تا عاشقش بشن پس از اون اطاعتش کنن...
طاعت از روی عشق ...من فکر میکنن خط به خط ..ایه به ایه این کتاب هدفش عاشق کردن خواننده ست..

چبششش
تفلدت مبارک

سـعـيـده ناززززز

ممنون عزيزم

قربونت

فدات آلاله

چه ناسن
قابل شومارو نداشت...ما خودمون گُل بوديم

متشکرم ازتون
لطف بسیار کردید ..

یک قراری هست و یک وعده‌گاهی که خدا سال‌هاست برای این روزهای ما رقم زده؛ برای این‌که از خودش و کلماتش دور نشویم و یادمان نرود او جایی با ما حرف زده.

یازده ماه تمام صدایمان می‌کند، صبوری می‌کند شاید حداقل روی برگردانیم؛ اما این‌قدر درگیر دنیا شده‌ایم که نمی‌شنویم، شاید هم خودمان را به نشنیدن زده‌ایم و بالاخره هم اوست که می‌آید سراغمان. آغوش رحمتش را در رمضان باز می‌کند و ما را در پناه خویش جای می‌دهد چون همیشه. چقدر نوازشمان می‌کند برای این همه نیامدن. این همه صبوری برای چه؟

لابد برای این‌که بگوید او عاشق‌تر است به ما. راست گفته بود رضای امیرخانی توی این رمان آخرش، قیدار: «عاشقی خدا توفیر دارد با عاشقی ما… خدا عاشقی‌ست که حتی دوست ندارد اسم معشوقش را کسی بداند.»

خودش صدایش می‌زند و برش می‌گرداند. اوج این عاشقی و دلدادگی هم شب‌های قدر است؛ همان شبی که همه‌ی حرف‌هایش را جمع می‌کند و یک‌جا برایمان می‌فرستد.

به قول دوستی:
“فکرش را بکن؛ خدا با بشر حرف زده؛ نه فقط با الهام و وحی و شهود؛ حرف‌هایی از جنس کلمه. حتی حسرتش هم شیرین است.” آن وقت ما مدت‌هاست که این کلمات از یادمان رفته. آن شب به حرمت نزول کلامش همه چیز را کنار می‌گذارد. تقسیم‌مان نمی‌کند به بد و بدتر. همه را یک‌جا پناه می‌دهد و باران رحمتش را بر سرمان می‌بارد.
.
.
.
حالا این منم ایستاده روبه‌روی تو و یکی از همین شب‌ها شب قدر است؛ شبی که تو با من سخن گفته‌ای. بدعادت شده‌ام. می‌دانم. عادت کرده‌ام به این‌که فراری باشم، اما در لحظه‌ی آخر بیایم و درخواست عفو کنم. کاش ببخشی مرا و نگاهم کنی مثل همیشه. تو که نگاهم می‌کنی، احساس می‌کنم هنوز سربه‌راهم.

و اگر صدایم کنی
و اگر سلامم کنی
باورم می‌شود
که باز مرا بخشیده‌ای
پس صدایم کن
و سلامم کن تا طلوع سپیده‌دمان
سلام هی حتی مطلع الفجر…

خیلی خیلی ممنون...تلنگری بود زیبا

لپاش ُ نيگا

خیلی نازه

سیوش کردم

مباركت باشه

مرسی

اين همه ذوق خرجت كردم
بعد به همين راحتي ميگي شايد زياد نيام

ادم اینجا حس اضافی بودن بهش دست میده !

تو هيچوقت اضافي نيستي
حداقل واسه من كه اينجوريه

تو دنبالر اینجوریه !

مهم نیس