این که هر کسی یه روزی ،یه جایی،یه طوری و به یه شکلی وارد این جاده طول و دراز از ازل تا ابد به نام حیات میشه مهم نیست مهم اینه که وقتی وارد این مکانیزم همیشه در حال حرکت شد چه کیفیتی و چه سهمی از این راه براش رقم زده خواهد شد و با چه کسانی همراه خواهد شد.متاسفم که اینو میگم ولی شعور در این سیستم به معنای واقعی قرار نداره و اساس و بنیان مولد این راه که طبیعته اساس ظلم هست.همه نا خاسته وارد این جاده میشن ولی وقتی خودتو تو جاده دیدی ناگزیر به حرکتی والا زیر دست وپا له میشی.نمی خوام اینجا داستان افرینشو شرح بدم فقط این حرفا رو زدم که به این جا برسم و حرفی رو بزنم که خودم تا حالا لمسش کردم.بعضی از این مسافرا هستن که همیشه ناچارا جلوی پاشونو نگاه کنن چون تو بد قسمتی از جاده هُولشون دادن تو،پر از چاله چوله و دست انداز ،و همش باید زیره پاشونو بپان که ناغافل سکندری نخورن و با سر نرن تویه چاه. اون وقت اگه اون آدم تو باشی و پس از مدتها که همش تو راه فقط زیره پاهاتو دیدی اونم نه این که خودت خواسته باشی که این جوری باشه و حتی همه هم این طوری نیستن وشاید تویه دوستات فقط سهم تو این قدر باشه ،اون وقته که کم کم زیره لب غُرغُرت شروع میشه و شروع می کنی از خودت سوال کردن و همش چرا و چه طور و....... .سوالاتی که هر کدومش به تنهایی می تونه یه آدمو از پا در بیاره.ولی یه حسی همش توی دلت میگه ادامه بده ،وانستیا،من میدونم که بلاخره به یه جایه خوبی میرسی اره بلاخره میرسیم برو.تا این جا همه چی قابل تحمله ولی این پایانش نیست.یه جایی میرسه که تو پس از مدتها که فقط پایینو نگاه کردی و جنگیدی با ناسازگاری و نا جوان مردی راه،خسته میشی ، می ایستی و دستتو میزنی به کمرت و قدتو راست میکنی با دست عرق پیشونی تو میگیری و یه سایه با دستت ایجاد میکنی تا بتونی ببینی کجایی .اینجاست که لحظه خرد شدنه توِ چون هر چقدر که دقیق تر نگاه میکنی متوجه میشی که همون جایی هستی که قبلا بودی و تو این مدت همش دوره خودت چرخیدی،اینجاست که دیگه پاهات سست میشه و نا خود آگاه میشینی ،خشکت میزنه،تمام مسیری که طی کردی مثله یه فیلم از جلوی چشمت رد میشن.

#تکه‌های-کوچک-معصومیت
عكاس:رضا پيران

پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی. میدانست که همیشه

جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت. آهسته آهسته می خزید، دشوار و کُند؛

و دورها همیشه دور بود. سنگ پشت تقدیرش را دوست نمیداشت

و آن را چون اجباری بر دوش میکشید.

پرنده ای در آسمان پر زد، سبک؛

و سنگپشت رو به خدا کرد و گفت: این عدل نیست، این عدل نیست.

کاش پُشتم را این همه سنگین نمیکردی. من هیچگاه نمیرسم...هیچگاه.

و در لاک سنگی خود خزید، به نیت ناامیدی.

خدا سنگپشت را از روی زمین بلند کرد.

زمین را نشانش داد...کُره ای کوچک بود.

و گفت: نگاه کن، ابتدا و انتها ندارد.

هیچ کس نمیرسد.چون رسیدنی در کار نیست.

فقط رفتن است. حتی اگر اندکی. و هر بار که میروی، رسیده ای.

و باور کن آنچه بر دوش توست،تنها لاکی سنگی نیست،

تو پاره ای از هستی را بر دوش میکشی؛ ...پاره ای از مرا.

خدا سنگپشت را بر زمین گذاشت.

دیگر نه بارش چندان سنگین بود....و نه راهها چندان دور.

سنگپشت به راه افتاد و گفت: رفتن، حتی اگر اندکی؛

و پاره ای از «او» را با عشق بر دوش کشید.

نویسنده:عرفان نظر آهاری

@آلبالو خانومیツ