بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم. بیا كلنجار برویم . اما سرانجام نخواهیم كه غلبه كنیم. بیا حتی اختلاف‌های اساسی و اصولی زندگی‌مان را، در بسیاری زمینه‌ها، تا آنجا كه حس می‌كنیم دوگانگی، شور و حال و زندگی می‌بخشد نه پژمردگی و افسردگی و مرگ، حفظ كنیم. من و تو حق داریم در برابر هم قدعلم كنیم و حق داریم بسیاری از نظرات و عقاید هم را نپذیریم. بی‌آن‌كه قصد تحقیر هم را داشته باشیم .
عزیــز مـن! بیــا متفــاوت باشیــم

از ایشان پرسیدند : " مگر بین دنیا و زندگی چه فرقی‌ست؟! "

فرمودند : " دنیا حرکت بر بستر خور و خواب و خشم و شهوت است و زندگی نگریستن در چشم کودک یتیمی‌ست که از پس پرده‎ی شوق به انسان مینگرد! "

میان تمام این هیاهو و شلوغی روزگار، بهترین هدیه زندگی این است که کسی را داشته باشی که وقتی دلت گرفت آنوقت آن آدم با گوشی اش برایت آهنگ بگذارد و شوخی کند و بخندد و بخواهد تلفنی ساندویچ سفارش بدهد و خوب باشد و خاطره بگوید و کاری کند که یادت برود چقدر دوست داری با مشت بکوبی وسط دنیا!

...أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ (الرعد – ۲)

... آگاه باشيد كه تنها با ياد خدا دلها آرامش پيدا مى‏كند

خيلي قشنگ ِ . . .

بسم الله الرحمن الرحیم ...

الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ ... الرَّحْمـنِ الرَّحِیمِ ... مَالِکِ یَوْمِ الدِّینِ ...

إِیَّاکَ نَعْبُدُ وإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ ... اهدِنَــــا الصِّرَاطَ المُستَقِیمَ ...

صِرَاطَ الَّذِینَ أَنعَمتَ عَلَیهِمْ ... غَیرِ المَغضُوبِ عَلَیهِمْ وَلاَ الضَّالِّینَ ..

اگـ ه دوس داشتــیــن شُمــا هَــم بــا مــا هَـمــراه بشـیــد...

***اللهم عجل لولیک الفرج***

جدی جدی چی میشد می خوندن

بُـغــض هــا را گــاهــى بــایَـد قـــورت داد . .

عــاشـقــانـــ ه هــا را از پـنـجـَـره تـــُف کـَـرد . .

و درهـــا را بــ ه روىِ هـمــ ه بــسـت . .

بــاور کـــــــن ؛

گــاهــى هـیـــچــکَــس ارزش ‌ِ دُچــار شُـدَن را نــَـدارد !!

دقيقا . . !!

در ِ حــرف زَدَن رو کــ ه بــ ه روشــوون بــاز کُــنـی مـيــان تــوو . .

تــوی ِ راهــرو هــای اعـصــابــت راه مـیــرَن و پــاهــاشــون کــ ه تَــمـیــز شُد مـیــرَن . .

و حــالــا تــو مـی مــونــیُ ی اعــصــاب ِ گـِــلــی !!

گاهی اوقات تنهایی بهترین مسکن برای یک دل گرفتگی ست ...

هر چقدر درد بیشتر باشد زمان تنهایی بیشتری لازم است...

تنها که باشی ، هر جور دلت میخواهد صبح را به شب میرسانی ...

همان شبی که می آیی و مثل خرس خودت را روی تخت می اندازی و چشمانت را میبندی و شروع میکنی به فکر کردن ...

آدمهای زندگیت را مرور میکنی ... احوالشان را در ذهنت می پرسی ... و تصویری که در ذهنت نقش میبندد، همان تصویر آخر است ...

و فکری که در موردشان میکنی همان انباشته های افکارت هست که کم کم و به مرور زمان به شناخت تبدیل شده است ...