مرغ سحر هم که دگر ناله نمی کند

داغ ِ دل ِ مرا چه کس تازه می کند؟

آن هنگام که زلزله ی عشق

ساختمان وجودم را آوار کرد

...

..

.

اِذا زُلزِلَتُ القَلبُ زِلزالَها

زندگیم مثه آلبومای معین شده

نمیدونم برقصم یا گریه کنم

پاهایت را می بوسم

غرورم را می بینم

که زیر پاهایت لگد مال می شود

غرورم را برمی دارم

بلند می شوم

افسوس می خورم

نه به حال خودم

به حال تو

...

..

.

یک خدانگهدار می گویم

و می روم

می روم

و تو منتظر میمانی

تا دست از پا درازتر

برگردم

و غلط کردم کنان

نازت را بکشم