ممنونم مریم عزیز... مثل همیشه خیلی خیلی لطف داری دیگه...

در سايه اين سقف ترک خورده نشستيم
بي حوصله و خسته و افسرده نشستيم
خاموش چو فانوس که در خويش خميده است
پيچيده به خود با تن تا خورده نشستيم
يک بار به پرواز، پري باز نکرديم
سر زير پر خويش فرو برده نشستيم
بر سنگ مزار دل خود مرثيه خوانديم
يک عمر به بالين دل مرده نشستيم
بر گرده ما خاطره خنجر ياران
با #جنگلي از خاطره بر گرده نشستيم
ايينه هم، از ديده ترديد مرا ديد
با سايه خود نيز دل ازرده نشستيم
بر خاست صدا از در و ديوار، ولي ما
با اين همه فرياد فرو خورده، نشستيم

دل داده ام بر باد، بر هر چه بادا باد
مجنون‌تر از ليلي، شيرين‌تر از فرهاد
اي عشق از آتش، اصل و نسب داري
از تيره‌ی دودي، از دودمان باد
آب از تو طوفان شد، خاک از تو خاکستر
از بوي تو آتش، در جان باد افتاد
هر قصر بي شيرين، چون بيستون ويران
هر کوه بي فرهاد، کاهي بدست باد
هفتاد پشت ما از نسل غم بودند
ارث پدر ما را، اندوه مادرزاد
از خاک ما در باد، بوي تو مي‌آيد
تنها تو مي‌ماني، ما مي‌رويم از ياد

این روزها که می گذرد، هر روز
احساس می کنم که کسی در باد
فریاد می زند
احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود
یک آشنای دور صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل عبور نور
مثل عبور نوروز
مثل صدای آمدن روز است
آن روز ناگزیر که می آید
روزی که عابران خمیده
یک لحظه وقت داشته باشند
تا سر بلند باشند
و آفتاب را
در آسمان ببینند
روزی که این قطار قدیمی
در بستر موازی تکرار
یک لحظه بی بهانه توقف کند
تا چشمهای خسته خواب آلود
از پشت پنجره
تصویر ابرها در قاب
و طرح واژگونه جنگل را
در آب بنگرند
آن روز
پرواز دستهای صمیمی
در جست و جوی دوست
آغاز می شوند
روزی که روز تازه پروازها
روزی که نامه ها همه باز است
روزی که جای نامه و مهر و تمبر
بال کبوتری را
امضا کنیم
مثل نامه یی بفرستیم
صندوقهای پستی
آن روز آشیان کبوترهاست
روزی که دست خواهش ، کوتاه
روزی که التماس گناه است
و فطرت خدا
در زیر پای رهگذران پیاده رو
و بر روی روزنامه نخوابد
و خواب نان تازه ببیند
روزی که روی درها
با خط ساده یی بنویسند :
« تنها ورود گردن کج ممنوع ! »
و زانوان خسته مغرور
جز پیش پای عشق
با خاک آشنا نشود
و قصه های واقعی امروز
خواب و خیال باشند
و مثل قصه های قدیمی
پایان خوب داشته باشند
روز وفور لبخند
لبخند بی دریغ
لبخند بی مضایقه چشمها
آن روز
بی چشمداشت بودن لبخند
قانون مهربانی است
روزی که شاعران
ناچار نیستند
در حجره های تنگ قوافی
لبخند خویش را بفروشند
روزی که روی قیمت احساس
مثل لباس
صحبت نمی کنند
پروازهای خشک شده ، آن روز
از لای برگهای کتاب شعر
پرواز می کنند
و خواب در دهان مسلسلها
خمیازه می کشد
و کفشهای کهنه سربازی
در کنج موزه های قدیمی
با تار عنکبوت گره می خورند
روزی که سبزه زرد نباشد
گلها اجازه داشته باشند
هر جا که دوست داشته باشند
بشکفند
دلها اجازه داشته باشند
هر جا نیاز داشته باشند
بشکفند
آیینه حق نداشته باشد
با چشمها دروغ بگوید
دیوار حق نداشته باشد
بی پنجره بروید
آن روز دیوار باغ و مدرسه کوتاه است
تنها پرچینی از خیال
در دوردست حاشیه باغ می کشند
که می توان به سادگی از روی آن پرید
روز طلوع خورشید
از جیب کودکان دبستانی
روزی که باغ سبز الفبا
روزی که عشق آب ، عمومی است
دریا و آفتاب
در انحصار چشم کسی نیست
روزی که آسمان در حسرت ستاره
نباشد
روزی که آرزوی چنین روزی
محتاج استعاره نباشد
ای روزهای خوب که در راهید !
ای جاده های گمشده

ای خوشا خروشیدن جاودانه جوشیدن
همچو رود نا آرام زین کرانه کوچیدن
ای خوشا زخود رفتن مست خلسه ای خونین
سرخوش از سماعی سرخ عارفانه رقصیدن
معنی شکوفایی است ترجمان والایی است
مثل غنچه خندیدن چون جوانه روییدن
راز هرچه پرواز است آستین بر افشاندن
رمز هرچه اعجاز است آستانه بوسیدن
مثل زندگی سهل است چشم بستن و خفتن
مثل مرگ دشوار است آن یگانه را دیدن
در هوای او ای دل شد تورا همین حاصل:
مثل چشم باریدن مثل شانه لرزیدن
.
.
.
قیصر امین پور