جلو آینه . . .
خط چشمو از دستت میگیره و خودش واست میکشه . . .
با اینکه خیلیم بالا پایین میره و اصنم ظرافت نداره . . .
با همین بدونِِ ظرافت کشیدناش عشق مردونش و نشون میده . . .
و من با هر نگاهش عاشقی ها میکنم باهاش . . .

من نمیدونستم تولدت کی بود. اون حسابتم که بسته بودی

تولدت پساپس مبارک!

خیلی دنبال ِ این پست گشتم!

@javad

باشه پارازیت...

عاشقانه هایت را جز روی آینه ی اتاقمان ننویس ... جز با رژ ِلبِ صورتی که طعمش آدم را میبرد بین موج ِ موهایت ... عطرِ ِ تنش هم مهربانی را یاد گرفته ... مثل ِ دستانش ... من اما دیریست که مبهوت ِ نگاهش ... مبهوت ِ بوسه هایی که نمیگذارد یک دل ِ سیر خالی از زنانگی هایم ... و یک دل ِ سیر تماشای دخترانگی هایم ... دوستت دارم های من اما دیریست ، طعم چشمانت را گرفته ... و بوی ِ مردانگی هایت ... آآآآآآآآآآآآه حس کن این مردانگی ها را که عطرش لحظه هایم را پیچانده بر هم ... #مردِمن ، من را خودش کرده ... او هم آیا من شده؟ ... چه جالب است چنان یکی شدن که او ، من ! و من، او شدن . . .

وقتی دوباره هوای من به سرت زد آنقدر آسمان دلت بگیرد که با هزار شب گریه ی چشمانت باز هم آرام نگیری ... و اما من ... و اما من ... برنمیگردم که هیچ! عطر تنم را هم از کوچه های پشت سرم جمع میکنم، که نتوانی لم دهی روی مبل های راحتی ، با خاطراتم قدم بزنی ... آری دیگر برنمیگردم فلانی زیرا من با یک چتر و با یک عشق برای خود دنیای دیگر ساختم... آری فلانی قصه ی من و تو تمام شد پس برای همیشه ... آری برای همیشه خداحافظ ... خداحافظ ... خداحافظ ...
دکلمه ی زیبایی خونده به نظرم ... دوستش داشتم ... : )