دکتر نون یکی از سیاستمداران باسواد کابینه مصدق است که پس از سقوط او به زندان می افتد و تحت شکنجه از او می خواهند تا بر علیه مصدق سخنرانی کند اما او راضی نمی شود تا اینکه به او می گویند در حال شکنجه همسرش هستند و او عقب نشینی می کند . اما بعد از ازادی احساس خشم و شرم از خیانتکاری در او اوج می گیرد به یاد قولش به دکتر مصدق می افتد و خودش و همسرش را عذاب می دهد.

فایده ندارد؛ باید زندگی کنیم. (مکث) دایی وانیا، باید به زندگی ادامه بدهیم. شب‌ها و روزهای دراز و ملال‌انگیزی در پیش داریم. باید با صبر و حوصله رنج‌ها و سختی‌هایی که سرنوشت برای ما می‌فرستد تحمّل کنیم. باید برای دیگران کار کنیم. و وقتی عُمرمان به سر رسید، بی‌سروصدا بمیریم. و آن‌جا، زیرِخاک، خواهیم گفت که چه رنجی کشیدیم! چه گریه‌ها کردیم! خواهیم گفت که زندگیِ ما تلخ بود. و خدا به ما رحم خواهد کرد. و من و تو دایی، ما، داییِ عزیزم، به زندگی‌ای خواهیم رسید که درخشان خواهد بود؛ خوب و زیبا خواهد بود. آن‌وقت شادمانی می‌کنیم و به رنج‌های گذشته با رقّت نگاه می‌کنیم و لبخند می‌زنیم و آرامش پیدا می‌کنیم. دایی، من ایمان دارم؛ ایمانِ ملتهب و گرم، (جلو او زانو می‌زند و سرش را روی دستِ او می‌گذارد و با صدای خسته) آرامشِ کامل. (تل‌یگین به‌نرمی گیتار می‌‌نوازد) آرامشِ کامل. صدای فرشتگان را می‌شنویم، بهشت را با جلال و درخشندگی‌اش می‌بینیم. تمامِ پلیدی‌های زمین را می‌بینیم و رنج‌های‌مان را. غرقِ رحمتی که تمامِ دنیا را خواهد گرفت می‌شویم. و زندگیِ ما پُرِ آرامش خواهد بود. آرام و شیرین مثلِ نوازشِ مادر. من ایمان دارم، ایمان دارم. (اشک‌های او را با دستمالش پاک می‌کند) دایی‌جانم، گریه می‌کنی. (درحالی‌که اشک می‌ریزد) تو در زندگی شادی و خوشی نداشتی، امّا صبر داشته باش. راحت می‌شویم. (بازوانش را گرد او حلقه می‌کند) راحت می‌شویم. آرامش پیدا می‌کنیم.

کتاب:بار هستی
نویسنده :میلان کوندرا

آقای ناظم: «بله، معلوم شد که زن سرتیپ آرام شدید و البته وقتی خبر مرگ استاد را شنیدید، قولی که داده بودید پس گرفتید و باز به ایران برگشتید. اجازه بفرمایید یک سئوال دیگر از شما بکنم. الان گفتید که یک بار دیگر او را دیدید ولی جرأت نکردید با او صحبت کنید، دلم می‏خواست با چند کلمه در این باره هم توضیح می‏دادید.»
زن ناشناس: «آقای ناظم خواهشمندم کوتاه کنید، دیگر سئوالی نکنید. من دیگر چیزی ندارم به شما بگویم. تازه هم هیچ چیز به شما نگفته‏ام. آنچه درون مرا می‏کاود و می‏خورد، هنوز هم گفته نشده. اگر من می‏توانستم آنچه را که درون مرا می‏سوزاند بیان کنم، آن وقت شاعر می‏شدم، نویسنده، نقاش و هنرمند بودم و حال نیستم. شما زندگی استاد را از من می‏خواستید، برایتان حکایت کردم. از زن‏های مانند من که زندگی‏شان فدای هوی و هوس مردان این لجنزار شده، فراوان هستند. از شما ممنونم که آنقدر حوصله به خرج دادید و داستان شومی را که مربوط به کار شما و علاقه شما به زندگی استاد نبود، شنیدید. تابلوتان را ببرید! دیگر من به این تابلو هیچ علاقه‏ای ندارم. استاد شما اشتباه کرده است.
این چشم ها مال من نیست.»

با زن های دیگر فرق داری. به چیز هایی توجه می کنی که دیگران توجه نمی کنند. چیز هایی برایت مهم است که برای زن های دیگر نیست.
.
.
از وقتی که خودم را شناختم فقط تحمل کردم. اول برای پدرم، بعد شوهرم، حالا پسر و نوه ام. هیچ وقت کاری را که دوست داشتم بکنم، نکردم
.
.
حس کردم در جایی که هیچ انتظار نداشتم ناگهان آینه ای جلویم گذاشته اند و من توی آینه دارم به خود نگاه می کنم و خود توی آینه هیچ شبیه خودی که من فکر می کردم نیست

کافکا در کرانه . . .

جنس ضعیف

نوشته ی اوریانا فالاچی