نهههههههههههههه تازه دارم به دست میاااااام

@˙•٠•●✿ ЯΘZі†Ǻ ✿●•٠•˙

@مونا راد
@احمد حسینی
@h҉a҉n҉i҉ ✌

هیچ فکر کرده‌ای که آیا «مردهای تو قصه» هنوز هم برای بردن کسی «با اسب بالدار بتازند؟» این سوالی است که فقط فروغی باید به آن پاسخ دهد هر چند جواب او در دنیای ما سالیان سال با تفکرات مرد تنها که غصه‌هایش را فریاد می‌زد و اهل اعتراض بود فاصله می‌اندازد. دلهره داشت وقتی فریاد می‌زد «پروانه من، بی‌تو چه کنم، مستانه من» و همین برای رها شدن من و تو که گوشمان را، دلمان را و روحمان را به او سپرده‌ایم در فضا و اتمسفر موسیقی شنیدنی او کافی بود.
بارها در همین ویژه‌نامه‌ها نوشته‌ایم چقدر حیف که این و آن هنرمند رفت و . . . اما مگر می‌شد خالق «آدمک» را نگه داشت؟! او باید می‌رفت، او مثل ما نبود و همین وجه تمایز فروغی را محبوب کرد.
«خوش باوران، زحمتکشان در خواب‌اند، شب به دستان، بت پرستان، بیدارند». با همین حرف‌های بودار مبارزاتش را آغاز کرد «انسانی مرد ، انسانی رفت، آزادی کو؟» او ناله می‌کرد «یکی آمد با پتک سیاه، پرواز را کوفت» تا برای دادن خط مبارزه به دست مجاهدین اسلام جزء اولین‌ها باشد،‌ آن هم در روزهای انقلاب. فقط صدایی اهورایی مانند فریدون بود که می‌توانست فلسفه بیداری در دل مردمان کوچه و بازار باشد. قهرمان قصه ما همیشه معترض بود. می‌دانست برای چه و برای که باید اعتراض کند. چه وقت و کجایش آنقدرها هم مهم نبود بلکه نفس اعتراض با صدای فریدون بیشتر از حواشی دیگر به چشم می‌آمد. او برای مبارزان و آزادی‌خواهان خواند «ای طلوع خونین از شب / تو بگریز / صبح خون بار در خون من با نور آمیز / هم خاک من هموطنم / یکهو بر پا خیز / شب فرو ریز با نور آویز ای همصدا / تو دستات خورشید بر لب‌هات امید بر دشمن بستیز» تا به صورت رسمی به عنوان هنرمندی روشنفکر در زمان طلوع دوران روشنفکری نامیده شود. «ای مجاهد / ای رزمنده / زمان باشکوه یکی شدن / زمان پیوستن ما / زمانی که طلسم شب‌ها شکسته شد / وقتی که هر صدا / شعر توفان بود و هر مشت گره شده / جوانه آزادی و سینه‌ها مسیر گلوله را ترسیم می‌کرد / فاتحانه از شط خون گذشتیم تا واژه مقدس شهادت به نام شجاعان بپیوندد و جاودانه در یادها بماند».

این‌ها را گفتیم اما هنوز دلمان تنگ است «چرا وقتی که آدم تنها می‌شه / غم و غصه‌اش قد یه دنیا می‌شه / می‌ره یه گوشه پنهون می‌شینه / اونجا رو مثل یه زندون می‌بینه؟» این‌طور می‌شود که اعتراف می‌کنیم «غم تنهایی اسیرت می‌کنه / تا بخوای بجنبی پیرت می‌کنه» و دلتنگ‌تر می‌شوی. این آرامش، حاصل تمام احساساتی است که از قلب لبریز و حنجره هنرمند فروغی ساطع می‌شود. خودت را بیشتر به دست ترانه‌های فریدون می‌سپاری «پشت این پنجره‌ها دل می‌گیره / غم و غصه دل رو تو می‌دونی / وقتی از بخت خودم حرف می‌زنم / چشم‌هام اشک بارون می‌شه، تو می‌دونی» و دوست داری با او ادامه دهی «عمریه غم تو دلم زندونیه / دل من زندون داره تو میدونی» بعد آهسته زمزمه می‌کنی «خواهم تو شوی محبوب دلم و . . .» این‌طور عاشقانه دل می‌سپاری به فریدون دوست داشتنی قصه‌های بزرگ عشق. فریدون بت‌شکن همان آدمک زنجیر شده به زندگی می‌خواند «سایه یه حادثه که یه عمره با منه / توی شهر آهنین / داره خردم می‌کنه» تا بدانی او لحظه‌هایش را تلاقی حادثه و زندگی ترسیم می‌کند. خالق بی‌بدیل آدمک، برای تو، برای نام جاودانه‌ات و صدای اهورایی‌ات می‌نگاریم برای آن‌که بدانی «کوچه شهر دلم از صدای پای تو خالیه / نقش صد خاطره از روزای دور، عابر این کوچه خیالیه» قهرمان دستنوشته من! هر کجا که هستی این‌بار تو با من زمزمه کن:

چون سایه‌های بی‌امان
بازیچه دست زمان
در این دنیا مانده‌ام چنان
افسرده و حیران
سرگشته و نالان
چون آدمک، زنجیر
بر دست و پایم
از پنجه تقدیر
من کی رهایم؟
ای که تو دادی جانم
گو به من تا کی بمانم
آدمی چون آدمک
مخلوقی سرگردان
چون آدمک، زنجیر
بر دست و پایم
از پنجه تقدیر
من کی رهایم؟

روحش شاد و یادش گرامی...

پ ن:کلمه های تگ شده اسامی کارهای استاد هست.

فرهاد بی‌آزار و منزوی و گوشه‌گیر بود. او آدم بذله‌گو و شوخی نبود. می‌شد فهمید که نمی‌تواند خیلی چیزها را تحمل کند اما در رفتارهایش نشان می‌داد. خوش برخورد و خوش‌رو بود البته گاهی اوقات هم بذله‌گویی می‌کرد. مثلا زمانی‌که به معرفی اعضای گروه می‌پرداخت؛ شوخ طبعی‌اش گل می‌کرد. «هامو» را «هملت» معرفی می‌کرد و وقتی که می‌خواست یکی از معروف‌ترین اعضای گروه را معرفی کند، می‌گفت: «نایس جنتلمن!» جالب اینکه این فرد اوایل فکر می‌کرد فرهاد دارد به او فحش می‌دهد برای همین ناراحت می‌شد. اما احتمالا حالا که کمی به زبان خارجه تسلط یافته، می‌داند آن دو کلمه توهین نبوده است. هنگامی که خودش را معرفی می‌کرد می‌گفت: «این منم که پیانو می‌زنم». بعد که پیانو زدنش تمام می‌شد، می‌گفت: «این یک پیانیست معمولی بود». او آنقدر مودب بود که هیچ‌کس را به نام کوچکش صدا نمی‌کرد.

در سال ۱۳۷۲ پس از ۱۵ سال آلبوم جدید فرهاد، با نام «خواب در بیداری»، مجوز انتشار دریافت کرد و تبدیل به پر فروش‌ترین آلبوم آن زمان شد. پس از انتشار «خواب در بیداری»، فرهاد که از انتشار آلبوم بعدی خود در ایران ناامید شده بود در سال ۱۳۷۶ آلبوم «برف» را در ایالات متحده آمریکا ضبط و منتشر کرد و این آلبوم یک سال بعد در ایران منتشر شد. پس از انتشار آلبوم «برف»، فرهاد درصدد تهیه آلبومی با نام «آمین» بود. طرح موضوع «گفتگوی تمدن‌ها» شور و شوقی وصف‌ناپذیر در فرهاد پدید آورده بود. این شوق به حدی بود که فرهاد درصدد تهیه این آلبوم که ترانه‌هایی از کشورها و زبان‌های مختلف را در خود جای می‌داد برآمد. اما از مهرماه ۱۳۷۹ بیماری او جدی شد.
فرهاد البته از حرکت باز نایستاد. آن روزها هیچ چیز جز مرگ نمی‌توانست او را از تهیه آلبوم «آمین» بازدارد، که البته مرگ بازداشت . . .

فرهاد به بیماری هپاتیت C مبتلا بود و در نتیجه عوارض کبدی ناشی از آن در خرداد ۱۳۸۱ برای درمان به شهر «لیل» در فرانسه رفت و در ۹ شهریور همان سال پس از مدتی اغما در بیمارستان، در سن ۵۹ سالگی درگذشت و در ۱۳ شهریور در آرامگاه Thiais در پاریس دفن شد تا اینگونه افسانه فرهاد به پایان رسد و چقدر تاسف برانگیز است وقتی می‌بینیم هنرمندی که نیمی از آثارش را برای نشان دادن حس وطن پرستی اجرا کرد و وقتی ایمان داریم فرهاد یا نمی‌خواند یا با قلبش و با اعتقاداتش یک ترانه را اجرا می‌کرد حالا باید در خاکی بیگانه جام مرگ و سکوت را لحظه لحظه بچشد. این بود تمام زندگی فرهاد مهراد سهمی که از خاک ایران داشت . . .

شناسنامه مهمترین ترانه‌هایی که فرهاد خواند به شرح ذیل است:

ـ «تو را دوست دارم»/ شعر از مهدی اخوان ثالث (با تغییرات فرهاد)
ـ «نجوا» / (اصل آهنگ از منفردزاده)
ـ «خواب در بیداری» / شعر از Juan Ramon Jimenez (با تغییرات فرهاد)
ـ «برف» / شعر از نیما یوشیج (با تغییرات فرهاد)
ـ «کوچ بنفشه‌ها» / شعر از شفیعی کدکنی
ـ «خیال خوشی» / شعر از ویلیام شکسپیر
ـ «کتبیه» / شعر از فریدون رهنما
ـ «گاندی» / ‌شعر از مهاتما گاندی، ترجمه شعر از انگلیسی محمد حسین آریا
ـ «وقتی که بچه بودم»‌/ شعر از اسماعیل خویی (با تغییرات فرهاد)
ـ «آئینه‌ها(مسخ)» / شعر: اردلان سرفراز
ـ «هفته خاکستری» / موسیقی: واروژان، شعر: شهیار قنبری
ـ «وحدت» / موسیقی: اسفندیار منفردزاده
ـ «برف» / موسیقی: فرهاد و فریدون شهبازیان
ـ «مرد تنها» از آلبوم «خواب در بیداری» / موسیقی: اسفندیار منفردزاده (موسیقی متن فیلم رضا موتوری)، شعر: شهیار قنبری
ـ «شبانه ۱» / موسیقی: اسفندیار منفردزاده، شعر: احمد شاملو
ـ «خسته» / موسیقی: محمد اوشال (موسیقی متن فیلم زنجیری)، شعر: عباس صفاری
ـ «آوار» / موسیقی: فرهاد، شعر: شهیار قنبری
ـ «جمعه»، موسیقی: اسفندیار منفردزاده (موسیقی متن فیلم خدا حافظ رفیق)، شعر: شهیار قنبری

روحش شاد و یادش گرامی...

• مشهورترین آثار همایون خرم عبارت‌اند از:

• تو ای پری کجایی (سرگشته) با صدای حسین قوامی
• امشب در سر شوری دارم (غوغای ستارگان) (اوج آسمان) - خواننده: پروین
• ساغرم شکست ای ساقی (طاقتم ده) - خواننده: مرضیه
• رسوای زمانه منم - خواننده: الهه
• افسانه شیرین - خواننده: هایده
• آیا همه شما بی‌گناهید (از من بگذرید)
• اشک من هویدا شد
• پیک سحری
• یارم گره بر مو زده
• بعد از تو هم در بستر غم می‌توان خفت
• ساقی ببین
• دل پریشانم زغم گرفته
• آوای خسته دلان

و در سال های اخیر: آهنگسازی آلبوم «تنها ماندم» با صدای «محمد اصفهانی» باقطعات اوج آسمان، روزی تو خواهی آمد، فریاد، تنها ماندم، مهر و ماه، پریشان و تو ای پری کجایی (۱۳۷۹)
ترانه «بوی باران» با صدای محمد اصفهانی
آهنگسازی آلبوم «رسوای زمانه» (۱۳۸۸) با صدای «علی رضا قربانی»
وی همچنین با هنرمندانی چون استادان جواد معروفی، جلیل شهناز، فرهنگ شریف، مجید نجاحی، منصور صارمی، جهانگیر ملک و امیر ناصر افتتاح همنوازی کرده‌بود.

غوغای ستارگان (خاطرات هنری مهندس همایون خرم) انتشارات بدرقه جاویدان ۱۳۸۹
این کتاب به همت و سخت کوشی "علی وکیلی" که از شاگردان قدیمی استاد هستند، ابتدا به صورت شفاهی روی نوار تهیه و سپس از زبان ایشان نوشته و ویرایش شده است.
2- ردیف اول چپ کوک (نوای مهر)؛ شامل آوازها، چهارمضراب‌ها، قطعات و تعدادی از آهنگ‌ها
این ردیف به کوشش تحسین برانگیز "بابک شهرکی" که در حقیقت بهترین شاگرد استاد هستند نوشته شده است.
3- ردیف دوم راست کوک؛ شامل تعدادی از پیش درآمدها، چهارمضراب‌ها و رِنگ‌ها که هم‌اکنون در حال آماده‌سازی و چاپ است.

واقعا ناراحت كننده است.......

سلامت باشی

حالا متوجه شدی چرا سه تار تولد استاد قرمز شده بود دیروز؟

آره آره
جدا هروقت خواستي بگو ميريم ميگيريم.

پس ، پس و پیش مرسی

پس و پيش خواهش

ورود به دانشگاه هنرهاي زيبا فرصتي شد تا لطفي با موسيقي كلاسيك غرب بيشتر آشنا شود . از اين رو نواختن ويولن را نيز آغاز كرد و پس از مدتي توانست در ارکستر ملي موسقي ايران که زير نظر حسين دهلوي بود ، شروع به فعاليت كند .
سپس محمدرضا لطفي گروه شيدا را تاسيس كرد كه با همكاري مركز اشاعه موسيقي و راديو ، موقعيتي فراهم ميكرد تا بشود زمزمه اي نو در موسيقي ايراني احساس كرد . حضور هوشنگ ابتهاج در راديو ، براي لطفي دلگرمي خاصي بود . دوستي اين دو بزرگ ، كمك زيادي به رشد موسيقي ايراني مينمود .

غزل زيباي سايه - هوشنگ ابتهاج - را كه براي لطفي سروده شده با هم ميخوانيم :
پيش ساز تو من از سحر سخن دم نزنم
زبــانی چــو بـــيان تـــو نــدارد ســـخــنم
ره مـــگردان و نـــگه دار هـــمين پردهء راز
تا من از راز سپــهرت گرهـــی باز کـــــنم
چـــه غـــريبانه تو با ياد وطـــن مـي نالی
من چه گويم که غريب است دلم دروطنم
شــعـــر مــن با مـــــدد ساز تو آوازی دارد
کــی بود باز که شوری به چمن در فکنم؟
هـــمه مــرغان هــم آواز پراکـــنده شدند
آه از ايـــــــن باد بلاخيز که زد در چـمنــم
نـی جـــدا زان لب و دندان چه نوايی دارد
من زبی هم نفسی ناله به دل می شکنم
بی تــو آری غـــزل ســــــايه ندارد لطفی
باز راهی بزن ای دوســــت که آهی بزنم

گلپري چرا سه تار قرمز؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ساده
بی فریب
آنکه باید
آنچه شاید
نفسی که خواهد
پیرمرد جوانی بیش نیست
جوانی پیر
عارف
عاشق و بیش
لطفی
...
وقتي خبر برگشتن استاد رو شنيدم خيلي ذوق زده شدم . ميگفتم : كاش مجالي دست ميداد تا شايد با نگاه به چشماني كه اشك در آن حلقه زده ، بشود رنج آن همه دوري و شوق اين بازگشت را خواند . گرچه تا اين لحظه توفيق اين ملاقات را نداشته ام .
پيرمرد حرفهايي ميزد كه عده اي خوششان نمي آمد . البته در اينجا نميخواهم به تحليل حقانيت يا نادرستي آن صحبتها بپردازم . روي سخنم با كساني ست كه هميشه از اين گونه جريان ها به نفع خودشان استفاده ميكنند و به اصطلاح به فكر ماهي گرفتن از آب گل آلودند . در تاريخ از اين قماش آدم ها زياد داشته ايم كه حالا هم در صفحات و وبلاگ هاي اينترنتي رخنه كرده اند . افرادي كه يا به خاطر نفعشان و يا در اثر جهلشان ، امروز لطفي را مي آزردند و فردا شجريان را . ميدانم كه ريشه ي همين افراد بود كه ميرزا عبدالله را مجبور ميساخت تا براي عبور از كوي و برزني ، سازش را به گونه اي پنهان كند . شك ندارم همين ها بودند كه ملاصدرا را از ديارش دور كردند . همين هايي كه اكنون ساز مخالف لطفي ، شجريان و ... را كوك ميكنند.

سه تار ( )