سودای عشق پختن عقلم نمی‌پسندد
فرمان عقل بردن عشقم نمی‌گذارد

باشد که خود به رحمت یاد آورند ما را
ور نه کدام قاصد پیغام ما گذارد

هم عارفان عاشق دانند حال مسکین
گر عارفی بنالد یا عاشقی بزارد

زهرم چو نوشدارو از دست یار شیرین
بر دل خوشست نوشم بی او نمی‌گوارد

پایی که برنیارد روزی به سنگ عشقی
گوییم جان ندارد یا دل نمی‌سپارد

مشغول عشق جانان گر عاشقیست صادق
در روز تیرباران باید که سر نخارد

بی‌حاصلست یارا اوقات زندگانی
الا دمی که یاری با همدمی برآرد

دانی چرا نشیند «سعدی» به کنج خلوت
کز دست خوبرویان بیرون شدن نیارد

زیر لب

نفرت از دست و پاهاي در بند
نفرت از زخم ها و کبودی
زن به آهستگي زير لب گفت:
نه ! تو هرگز مسلمان نبودي!
*
بارش برف بود و هياهو
روي ديوار لكه، سياهي
زن به آهستگي زير لب گفت:
خسته ام از سكوت و تباهي
*
هي پسر داد مي زد كه مادر
دفتر ديكته امضا ندارد
زن به آهستگي زير لب گفت:
دفتر دیکته امضا ندارد
*
باز مي گفت: اين خط كش من
توي كيفم چرا جا نميشه؟!
زن به آهستگي زير لب گفت:
اخم هاي پدر وا نميشه!
*
رفتن ماه و پيدايش روز
سايه ها و صداها و ديوار
زن به آهستگي زير لب گفت:
هي زمستان و پاييز و تكرار
*
مشق اشك يتيم و لب حوض
صبح زود و تماشاي باران
زن به آهستگي زير لب گفت:
شسته شد كوچه ها و خيابان
*
دانه هاي انار و شب عيد
سبزه گندم و ساقه ی ترد
زن به آهستگي زير لب گفت:
حالم از بوي ماهي بهم خورد
*

توپ قرمز كه مي خورد به شيشه
مرد همسايه دادش هوا شد
زن به آهستگي زير لب گفت:
فصل تعطيلي بچه ها شد
*
وقت دريا و رقصيدن موج
ظهر و گرماي سوزان مرداد
زن به آهستگي زير لب گفت:
خنده هايم چرا رفته برباد؟!

ولی مالو خوشجلتره

ریاضی عزیز...

لطفا زود زود بزرگ شو ،

و مسأله هاتو خودت حل کن ،

و یاد بگیر که ...

به دیگران تکیه نکنی ... !

اصلا عصبش را می گرفت و از بیخ می کشید. نفهمیدم از کی بود که توی دلم اینقدر خالی شد!

پنهان مساز راز غم خویش در سکوت
باری، در آن نگاه، چو فریاد می کنی

ای سیل اشک من! ز چه بنیاد می کنی؟
ای درد عشق او! ز چه بیداد می کنی؟

نازک تر از خیال منی، ای نگاه! لیک
با سینه کار دشنه ی پولاد می کنی

نقشت ز لوح خاطر «سیمین» نمی رود
ای آن که گاه گاه ز من یاد می کنی

سیمین بهبهانی

کسی را دیدیم که با دیوار حرف میزد .
با زمین و هوا حرف میزد .
و شاید با سنگ صبورش حرف میزد .
میگفت که چه وضعی دارد ، و چه شبی دارد .
دلش میخواست سنگ صبورش بیاید ، و شب را رنگ کند .
میگفت :
"" وقتی بیایی ...
و ستاره ها ...
آواز قدیمیت را بخوانند
من صداقت کوچه ها را باور خواهم داشت.
و دیگر از سکوت ِ طولانی ِ کوچه ها ،
و از سکوت ِ لحظه ای که ،
خورشید در پشت دیوار خانه ها پنهان میشود ،
غمگین نخواهم شد .
وقتی بیایی ...
و به من حرف پرندگان را بیاموزی
آنوقت خواهم دانست
که چرا کوچه ها ،
در مرگ یک پرنده
ابعاد پرواز را اندازه میگیرند ؛
و چرا
جوجه ی کوچکی که در ساعت ِ دیواری پنهان شده است
در هر شبانه روز
دوباره از یک تا دوازده را میشمارد . . .

سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت
حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را

من بی تو زندگانی خود را نمی‌پسندم
کاسایشی نباشد بی دوستان بقا را

چون تشنه جان سپردم آن گه چه سود دارد
آب از دو چشم دادن بر خاک من گیا را

حال نیازمندی در وصف می‌نیاید
آن گه که بازگردی گوییم ماجرا را

بازآ و جان شیرین از من ستان به خدمت
دیگر چه برگ باشد درویش بی‌نوا را

یارب تو آشنا را مهلت ده و سلامت
چندان که باز بیند دیدار آشنا را

نه ملک پادشا را در چشم خوبرویان
وقعیست ای برادر نه زهد پارسا را

ای کاش برفتادی برقع ز روی لیلی
تا مدعی نماندی مجنون مبتلا را

«سعدی» قلم به سختی رفتست و نیکبختی
پس هر چه پیشت آید گردن بنه قضا را

سعدی