قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز
ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

الا ای یوسف مصری که کردت سلطنت مغرور
پدر را بازپرس آخر کجا شد مهر فرزندی

جهان پیر رعنا را ترحم در جبلت نیست
ز مهر او چه می‌پرسی در او همت چه می‌بندی

همایی چون تو عالی قدر حرص استخوان تا کی
دریغ آن سایه همت که بر نااهل افکندی

در این بازار اگر سودیست با درویش خرسند است
خدایا منعمم گردان به درویشی و خرسندی

به شعر حافظ شیراز می‌رقصند و می‌نازند
سیه چشمان کشمیری و ترکان سمرقندی

سلام بر شما

می كنم گريه من ِ سوخته تا خنده زنَد
گل روی تو در آيينۀ بارانی من

بی قرار آمدی و رفت قرارم از دست
بنشين تا بنشيند دل توفانی من

آفتابی شدی و يكسره آبم كردی
شد حرير نگهت جامۀ عريانی من

بشكن ای بغض وُ فرو ريز كه در خانۀ دل
می زند شعله به جان، آتش پنهانی من

هر چه گفتند و بگويند به پايان نرسد
قصۀ زلف تو و شرح پريشانی من

... نصرالله مردانی ...