[لینک]

مهدی فرجی ..

اون که صد البته ولی این تعطیلیا رو نداره

ولی همین چند سال پیش میخوندن: "لیلی مال من، لیلی مال تو، لیلی مال من و تو و یه دنیا" !!!! (ایکون خداشاهده)

:اخیرا هم که میخونن "عاشق زنت شدم و ماله منه و میام میبرمش"!!! و میان لیلی ات رو میبرن واسه خودشون یه لیوان اب یخ هم روش(ایکون هی روزگار)

حالا فکر کن چند سال دیگه میخوان چی بخونن!!!(ایکون من در تفکرات عمیق)

<از نوشته های دیگران>

زخم‌هام از بچگی زود خوب می‌شدند. مادرم می‌گفت "خوش‌گوشتی". همان موقع هم هر روز و گاهی هر سه چهار ساعت یک‌بار نگاه می‌کردم به جای زخم‌م تا روند خوب‌شدن‌ش را ببینم. لذت می‌بردم. انگار مرهم داشت نگاه‌م. حتی چند باری هم که کتک‌کاری کرده بودم با برادرم که بزرگ‌تر است از من و زخم‌وزیلی‌اش کرده بودم، دم به ساعت جای زخم‌ش را رصد می‌کردم.
حالا زخم‌هام دیرتر جوش می‌خورند. با این‌که بیش‌تر نگاه‌شان می‌کنم. انگار گوشت تن‌م آلوده شده. شایدم نگاه‌م دیگر التیام‌بخش نیست. مرهم ندارد. شاید هم محرم می‌خواهند............ ):

تاج از فرق فلک برداشتن ،

جاودان آن تاج بر سرداشتن :

در بهشت آرزو ره یافتن،

هر نفس شهدی به ساغر داشتن،

روز در انواع نعمت ها و ناز،

شب بتی چون ماه در بر داشتن ،

صبح از بام جهان چون آفتاب ،

روی گیتی را منور داشتن ،

شامگه چون ماه رویا آفرین،

ناز بر افلاک اختر داشتن،

چون صبا در مزرع سبز فلک،

بال در بال کبوتر داشتن،

حشمت و جاه سلیمانی یافتن،

شوکت و فر سکندر داشتن ،

تا ابد در اوج قدرت زیستن،

ملک هستی را مسخر داشتن،

برتو ارزانی که ما را خوش تر است :

لذت یک لحظه “مادر” داشتن !

سرمست شد نگارم ، بنگر به نرگسانش

مستانه شد حدیثش، پیچیده شد زبانش

گه می فتد ازین سو، گه می فتد از آن سو

آن کس که مست گردد، خود این بُوَد نشانش

چشمش بلای مستان ، ما را ازو مترسان

من مستم و نترسم از چوب شحنگانش*

ای عشق ، الله الله ، سرمست شد شهنشه

برجه ، بگیر زلفش ، درکِش در این میانش

اندیشه ای که آید در دل، ز یار گوید ،

جان بر سرش فشانم پر زر کنم دهانش

آن روی گلستانش و آن بلبل بیانش

و ان شیوه هاش ، یا رب ، تا با کی است آنش ؟

این صورتش بهانه ست ، او نور آسمان است

بگذر ز نقش و صورت ، جانش خوش است ، جانش

دی را بهار بخشد ، شب را نهار بخشد

پس این جهان مرده زنده ست از آن جهانش