هوشنگ ابتهاج (ه.ا سایه)

چه شود اگر که بری ز دل، همه دردهای نهانی ام

به کرشمه‌های نهانی و ، به تفقدات زبانی ام



نه به ناز تکیه کند گلی، نه به ناله دلشده بلبلی

تو اگر به طرف چمن دمی، بنشینی و بنشانی ام



ز غم تو خون ، دل ِ ناتوان ؛ ز جفات رفته ز تن توان

به لب است جان و تو هر زمان، ستمی ز نو برسانی ام



ز سحاب لطف تو گر نمی، برسد به نخل امید من

نه طمع ز ابر بهاری و، نه زیان ز باد خزانی ام



بودم چو رشحه دلی غمین، الم و فراق تو در کمین

نشوی به درد و الم قرین، گر از این الم برهانی ام


بیگم اصفهانی - دختر هاتف اصفهانی -

خزان عشق

شد خزان گلشن آشنایی
بازم آتش به جان زد جدایی
عمر من ای گل طی شد بهر تو
وز تو ندیدم جز بد عهدی و بی وفایی
با تو وفا کردم، تا به تنم جان بود
عشق و وفاداری، با تو چه دارد سود
آفت خرمن مهر و وفایی
نوگل گلشن جور و جفایی
از دل سنگت آه
دلم از غم خونین است
روش بختم این است
از جام غم مستم
دشمن می پرستم
تا هستم
تو و مست از می به چمن
چون گل خندان
از مستی بر گریه ی من
با دگران در گلشن نوشی می
من ز فراغت ناله کنم کی؟
تو و چون می لاله کشیدن ها
من و چون گل جامه دریدنها
دلم از غم خون کردی
چه بگویم چون کردی
دردم افزون کردی
برو ای از مهر و وفا عاری
برو ای عاری ز وفاداری
که شکستی چون زلفت عهد مرا
دریغ و درد از عمرم
که در وفایت شد طی
ستم به یاران تا چند
جفا به عاشق تا کی؟
نمی کنی ای گل یک دم یادم
که همچو اشک از چشمت افتادم
تا کی بی تو بود
از غم خون دل من
آه از دل تو
گرچه ز محنت، خوارم کردی
بت غم و حسرت، یارم کردی
مهر تو دارم باز
بکن ای گل با من هر چه توانی ناز
هر چه توانی ناز
کز عشقت می سوزم یار . . .

شــاعر: مرحوم رهــی معــیری

آن بلوط کهن آنجا بنگر

نیم پاییزی و نیمیش بهار

مثل این است که جادوی خزان

تا کمرگاهش

با زحمت

رفته ست و از آنجا دیگر

نتوانسته بالا برود


محمدرضا شفیعی کدکنی

امشب در سر شوری دارم امشب در دل نوری دارم
باز امشب در اوج آسمانم رازی باشد با ستارگانم
امشب یک سر شوق و شورم از این عالم گویی دورم
از شادی پر گیرم که رسم به فلک سرود هستی خوانم در بر حور و ملک
در آسمان‌ها غوغا فکنم سبو بریزم ساغر شکنم
امشب یک سر شوق و شورم از این عالم گویی دورم
با ماه و پروین سخنی گویم وز روی مه خود اثری جویم
جان یابم زین شب‌ها جان یابم زین شب‌ها
ماه و زهره را به طرب آرم از خود بی خبرم ز شعف دارم
نغمه‌ای بر لب‌ها نغمه‌ای بر لب‌ها
امشب یک سر شوق و شورم از این عالم گویی دورم
امشب در سر شوری دارم امشب در دل نوری دارم
باز امشب در اوج آسمانم رازی باشد با ستارگانم
امشب یک سر شوق و شورم از این عالم گویی دورم

شاعر: کریــم فـکـور

آرش شفاعی

صد بار اگر از دست توأم خون رود از دل
از در چو درآئی همه بیرون رود از دل

گفتی که برون کن غم من از دل و خوش باش
آه؛ این سخن سخت، مرا چون رود از دل؟

اهلی کاشانی

تا گل غربت نرویاند بهار از خاک جانم
با خزانت نیز خواهم ساخت . خاک بی خزانم
گر چه خشتی از تو را حتی به رویا هم ندارم
زیر سقف آشنایی ها میخواهم بمانم
بی گمان زیباست آزادی
ولی من چون قناری دوست دارم در قفس باشم
که زیباتر بخوانم
در همین ویرانه خواهم ماند و از خاک سیاهش
شعرهایم را به آبیهای دنیا میرسانم
گر تو مجذوب کجا آباد دنیایی
من اما جذبه ای دارم که دنیا را به اینجا میکشانم
نیستی شاعر...
نیستی شاعر که تا معنای حافظ را بدانی
ور نه بیهوده نمیخواندی به سوی عاقل و دانا
عقل یا احساس حق با چیست؟
پیش از رفتن ای خوب
کاش میشد این حقیقت را بدانی یا بدانم
. . .

زآتش پنهان عشق ، هر که شد افروخته

دود نخیزد ازو ، چون نفس سوخته


دلبر بی خشم و کین ، گلبن بی رنگ و بو ست

دلکش پروانه نیست ،شمع نیفروخته


در وطن خود گهر ، آبله ای بیش نیست

کی به عزیزی رسد ، یوسف نفروخته


مایه ی آرام دل ،چشم هوس بستن است

از تپش آسوده است ،باز نظر دوخته


شاید کاید به دام ،مرغ پریده ز چنگ

گرم نگردد دگر ، عاشق وا سوخته


داروی بیماری اش ، مستی پیوسته است

چشم تو این حکمت از پیش که آموخته ؟


آمد و آورد باز ، از سر کویش کلیم

بال و پر ریخته ، جان و دل سوخته


کلیم کاشانی

شیرینی بسیار، خوراک مگسان است


مژگان عباسلو