موج عشق تو اگر شعله به دل ها بکشد
رود را از جگر ِ کوه به دریا بکشد

گیسوان تو شبیه است به شب؛ اما نه،
شب که اینقدر نباید به درازا بکشد!

خودشناسی قدم اول عاشق شدن است
وای بر یوسف اگر ناز زلیخا بکشد

عقل یکدل شده با عشق، فقط می‌ترسم
هم به حاشا بکشد، هم به تماشا بکشد

زخمی کینه من! این تو و این سینه‌ من
من خودم خواسته ام کار به اینجا بکشد

یکی از ما دو نفر کشته به دست دگری است
وای اگر کار من و عشق به فردا بکشد

تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم ...
که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت


حمید مصدق

ناگهان!

ماضی ِ بعید میشود...

از باغ می‌برند چراغانی‌ات کنند تا کاج جشنهای زمستانی‌ات کنند
پوشانده‌اند «صبح» تو را «ابرهای تار» تنها به این بهانه که بارانی‌ات کنند
یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند این بار می‌برند که زندانی‌ات کنند
ای گل گمان مکن به شب جشن می‌روی شاید به خاک مرده‌ای ارزانی‌ات کنند
یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست از نقطه‌ای بترس که شیطانی‌ات کنند
آب طلب نکرده همیشه مراد نیست گاهی بهانه‌ای است که قربانی‌ات کنند

مرسی حسین جان واسه دنبال کردن

خانه صاحب نظران می‌بری

پرده پرهیزکنان می‌دری


گر تو پری چهره نپوشی نقاب

توبه صوفی به زیان آوری


این چه وجودست نمی‌دانمت

آدمیی یا ملکی یا پری


گر همه سرمایه زیان می‌کند

سود بود دیدن آن مشتری


نسخه این روی به نقاش بر

تا بکند توبه ز صورتگری


با تترت حاجت شمشیر نیست

حمله همی‌آری و دل می‌بری


گر تو در آیینه تأمل کنی

صورت خود باز به ما ننگری


خسرو اگر عهد تو دریافتی

دل به تو دادی که تو شیرین تری


گر دری از خلق ببندم به روی

بر تو نبندم که به خاطر دری


سعدی اگر کشته شود در فراق

زنده شود چون به سرش بگذری



#سعدی

تنهایی ِ من بی تو شکل های مختلفی دارد....




اثر سید علی میر افضلی و کمی تغییر توسط عاطفه...

و عمر شيشه ي عطر است ! پس نمي ماند

پرنده تا به ابد در قفس نمي ماند ...


مگو كه خاطرت از حرف من مكدر شد

كه روي آينه جاي نفس نمي ماند


طلاي اصل و بدل آن چنان يكي شده اند

كه عشق جز به هواي هوس نمي ماند


مرا چه دوست ، چه دشمن ز دست او برهان

كه اين طبيب به فريادرس نمي ماند


من و تو در سفر عشق ، دير فهميديم

قطار منتظر هيچ كس نمي ماند ...

فاضل نظري