دیدگانم
پر زِ اشک است و
زبانم...
یا علی میگوید.
زبان یارایِ وصفش نیست...
این دل
یا علی میگوید.
صحبت از مولا شود؛
دل ؛
خم شَوَد از بارِ عشق
جان و روح و تاروپودم....
یا علی میگوید.
من در اینجا
چشم هایم؛
بهرِ نامش تر شده..
در شگفتم دیدگانِ کوفیان را....
با چه وصفی
یا علی میگوید ؟!
حق ؛ کلیدِ هشت در را...
با علی زینت زده...
هرکه از عرشش به فرش افتاد...
حتی با جهالت...
یاعلی میکوید !
قلبِ پردردِ یتیمان
با وداعش سوخته....
پرپر شده...
هر دلی در منتهایِ بی کسی ها...
یا علی میگوید.
با علی؛
وصفِ خدا
آسان و آسان تر شده...
هرکه؛ هرجا
با شگفتی روبرو شد...
یاعلی میگوید !
نامِ مولا در شجاعت...
بر شجاعان خط زده..
ذوالفقارش...
با زبانِ بی زبانی...
یا علی میگوید !
عشقِ مولا تا قیامت...
خیمه بر دل ها زده
عاشقِ ره روِ عشق
تا به مقصد...
یا علی میگوید..!
شعرِ من در وصفِ مولا...
چون بخارِ قطره ای دریا شده...
من چه گویم از علی ؟؟
وقتی خدا هم
یاعلی میگوید !!

یـــــارب بـه کـه درد خـود بـگـویـم جــز تو
داروی شــــــــــفـای دل بــجـویـم جــز تو

حاجت چه برم به کس که کس نگشاید
جـــز تــو در رحـمـتـی بـه سـویـم جــز تو

(س.الف.ث)

هـ . الـف . سـایه

کوچه اي هست که در آنجا
پسراني که به من عاشق بودند ، هنوز
با همان موهاي درهم و گردن هاي باريک و پاهاي لاغر
به تبسم هاي معصوم دخترکي ميانديشند
که يک شب او را
باد با خود برد

بـــــــه جایی بستگی دارد دل من
نــــمیدانم کجا یا در چه جاه است

کــــز آنجا تا بدین غم خانه ی دهر
زمین تـا آسمان فرسنگ راه است

از ایــــــن بـابت ز دسـت خلق دنیا
بـه چشم آنچه می آید گناه است

نــــمیدانم بشر گمراه محض است
و یا مـــــن آنچه بینم اشتباه است

غـرض مـاتـم، نـیـم واقـف ز اســرار
خــــــــدایـا زیـن مـعـمـا پـرده بـردار

(س.الف.ث)

حيف _ من كه
آرامشم , آغوش تو بود...
ديوانگي هايم را
عطر تو فروكش ميكرد...
قرارمان را چه زود
به پاي كلاغان بستي...
پس كو؟؟
تو شيرينم باشي
و من تيشه ها از ياد ببرم...
تو ليلاي من باشي و
من مجنون عطر تو و
آواره آغوش تو باشم...
ولي تو چه كردي؟؟
آغوشي ديگر هواييت كرد...
راستش را بگو..
وعده هايش رنگين تر
از آغوش من بود؟؟

ميداني
آرامش تو در آغوش ديگري
كم از ريختن خون من نيست...
خيانت , خيانت است ديگر...
چه آغوش ديگري باشد...
چه خنجري كه سالهاست
از پشت مي خورم....

با صدای شجریان ِ پسر.