در دست بانوئی به نخی گفت سوزنی
کای هرزه گرد بی سر و بی پا چه میکنی

ما میرویم تا که بدوزیم پاره ای
هر جا که می رسیم تو با ما چه میکنی

خندید نخ که ما همه جا با تو همرهیم
بنگر به روز تجربه تنها چی میکنی

پروین اعتصامی

دیدی ای ماه که شمع شب تارم نشدی

تا نکشتی زغمم شمع مزارم نشدی


بی خبر از بر من رفتی و این دردم کُشت

که خبر دار ز دشواری کارم نشدی


روی بر تافتی و پشت وپناه دل من

نشدی کز همه رو، رو به تو آرم نشدی


زاریم دیدی و آنقدر تغافل کردی

که خبر دار ز حال دل زارم نشدی


غافل از یاد تو بودم که نگشتی یارم ؟

یا بد یدی که غم روی تو دارم نشدی


یاد آن عهد که از یک دلی و یک جهتی

لحظه ای دور ز آغوش و کنارم نشدی


گفتی آرام ندارد دل «گلچین» بی من

چه کنم، مایه ی آرام و قرارم نشدی


باز هم مهر تو می پرورم اندر دل تنگ

گر چه عمری به تو دل بستم ویارم نشدی


احمد گلچین معانی

گر از قفس گریزم کجا روم، کجا من ...

درست مثل لک لکی
که بال هایش را برای کوچ امتحان می کند

گروس عبدالملکیان


@یک آقایِ مثلا نویسنده

دلسرد لبخند نارنجی

پاییز که دیگر پیر شدن ندارد !

گروس عبدالملکیان

عنوان: واپسین چاره، البته با تلخیص رونوشت کردم. @آرتـنـوس @سها

از زحمت‌کشان خارپشتان را دوست دارم
از پستانداران خفاشان را
از خزندگان ماران را دوست دارم
از گزندگان آدمیـــان را...



"شمس لنگرودی

گفتی : غزل بگو ! چه بگویم ؟ مجال کو ؟
شیرین من ، برای غزل شور و حال کو ؟

پر می زند دلم به هوای غزل ، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست ، بال کو ؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو ؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبز ِ سرآغاز سال کو ؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سوال و حوصله ی قیل و قال کو ؟................قیصر امین پور.