ای فلسفه ی واقعه ی بود و نبودم
پیوسته به تو وصله شده بند وجودم

ای منطق با قاعده ی عشق حقیقی
پژواک حضور تو شده گفت و شنودم

ای حکمت مطلق که شدی باعث هرچیز
تا پلک زدی من به جهان چشم گشودم

ای آگهی ذهن من اندازه ی قطره
از وسعت دریایی ات این بوده حدودم

مس ماندم و عشق تو فقط گرد طلا را
در مایه نپاشیده به هنگام فرودم

حالا چه کنم با نفس آه گرفته
در آینه ی خاکی خود وقت سجودم

قلب مرا ميان غمت جا گذاشتي


تا در حريم غربت من پا گذاشتی



رفتي و در سكوت تماشا نموده ام



تنهايي ‌‌ِ مرا تو چه تنها گذاشتي



رفتي و سهم عشق براي دل تو بود



سهمي براي اين دلم آيا گذاشتي ؟



يك بغض كال، يك سبد از درد بي كسي



سهم من غريب كه اينجا گذاشتي



گفتي بهار مي رسد اما دروغ بود



در قلب من غمي چو اهورا گذاشتي

باران قصیده واری

-غمناک -

آغاز کرده بود.

می خواند و باز می خواند

بغض هزار ساله دردش را انگار می گشود.

اندوه زاست زاری خاموش!

نا گفتنی است... اینهمه غم؟!

نا شنیدنی است!

پرسیدم این نوای حزین در عزای کیست؟

گفتند اگر تو نیز

از اوج بنگری

خواهی هزار بار از و تلخ تر گریست!

ینی پاکشون کنیم دیگه .. و کلا قرانی که گفتن رو هم نخونیم؟

تنهاتر از همیشه ، در ایوان نشسته ام

ماه درشت

یاس هزار پر

ماه درست

باغ کبوتر

ماه تمام

تازه و تر

بر آب های نیلی شب،بال می زند

من نیز،پا به پایش

با بال بسته ام!

تنها تر از همیشه

جام می ام تهی ست

جام غمم پر است.

وز جام دل مپرس،

کاین جام را به سنگ صبوری شکسته ام

شب، همره نسیم و ستاره

با کاروان یاس و کبوتر

تا کوچه باغ های سپیده

آهسته می رود....

من نیز،پا به پای سه تار گسسته ام!!!!!!!!

گاهي بيا و لحظه‌اي بمان دستي به روي شانه‌ي من بگذار تا از فراز ماندنت اين

سطرهاي در هم و برهم اين تلخ نوشته هايم و اين شعرهاي مبهم و خط خورده‌ي

مرا در دفترم بخواني تا سطرهای تار روشن شوند تا من قلم به دست تو بسپارم تا تو

به دست من بنويسي آمدنت را....

" دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند



رؤیاهایش را آسمان پر ستاره نادیده می گیرد



و هر دانه ی برفی به اشکی نریخته می ماند



سکوت سرشار از سخنان ناگفته است



از حرکات ناکرده



اعتراف به عشق های نهان



و شگفتی های بر زبان نیامده



در این سکوت حقیقت ما نهفته است

امشب دوباره دلم بی صدا شکست
با گریه ای غریب و غمی آشنا شکست
تا کهکشان غرقه شدن در خیال تو
پرواز کرد و چون مرغی رها شکست
یک عمر من شکستم و با درد ساختم
اما کسی نگفت چرا بینوا شکست
ماندم میان موج غریبی ز اشک و آه
کشتی صبرم از ستم ناخدا شکست
امشب ستاره ها پی دلداری آمدند
اما ز داغ من دلشان تا خدا شکست
باز به داد دلم رسی........ای کاش
امشب دوباره دلم بی صدا شکست!

چه کنم تنها ابزارم برای نگه داشتنت نگاه من است به عمقش بنگر شلاق نیست از جنس محبتی مغرور است که توان گفتن بمان نرو را ندارد فقط نگاهت میکند تو بخوان تو بمان...........

روزی که کم ترین سرود
بوسه است
و هر انسان
برایِ هر انسان
برادری ست.
روزی که دیگر درهایِ خانه شان را نمی بندند
قفل
افسانه یی ست
و قلب
برای زنده گی بس است.
روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطرِ آخرین حرف دنبالِ سخن نگردی.
روزی که آهنگِ هر حرف، زنده گی ست
تا من به خاطرِ آخرین شعر رنجِ جُست و جویِ قافیه نبرم.
روزی که هر لب ترانه یی ست
تا کم ترین سرود، بوسه باشد.
روزی که تو بیایی، برایِ همیشه بیایی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود.
روزی که ما دوباره برای کبوترهایٍ مان دانه بریزیم...
***
و من آن روز را انتظار می کشم
حتی روزی
که دیگر
نباشم.
( احمد شاملو )

همه
لرزش دست و دل‌ام
از آن بود
که عشق
پناهی گردد،

پروازی نه
گريزگاهی گردد.



آی عشق آی عشق
چهره‌یِ آبی‌ات پيدا نيست.


و خُنکایِ مرهمی
بر شعله‌یِ زخمی

نه شورِ شعله
بر سرمایِ درون.



آی عشق آی عشق
چهره‌یِ سرخ‌ات پيدا نيست.



غبارِ تيره‌یِ تسکينی
بر حضورِ وهن
و دنجِ رهايی
بر گريزِ حضور،
سياهی
بر آرامشِ آبی
و سبزه‌یِ برگ‌چه
بر ارغوان



آی عشق آی عشق
رنگِ آشنای‌ات
پيدا نيست.

بر زمينه‌یِ سربی‌یِ صبح

سوار
خاموش ايستاده‌است
و يالِ بلندِ اسب‌اش در باد
پريشان‌می‌شود.


خدايا خدايا
سواران نبايد ايستاده‌باشند
هنگامی که
حادثه اخطارمی‌شود.


کنارِ پرچينِ سوخته

دختر
خاموش ايستاده‌است
و دامنِ نازک‌اش در باد
تکان‌می‌خورد.



خدايا خدايا
دختران نبايد خاموش بمانند
هنگامی که مردان

نوميد و خسته
پير می‌شوند.

تو را نگاه و مرا مات آن نگاه کشید
کسی که چشم تو را اینهمه سیاه کشید

کسی که طرح مرا باب ذوق تو نزد و
تو را به ذوق من اینهمه دلبخواه کشید

به شاهکار خودش بر تو آنقدر زل زد
که نقش آینه ها را به اشتباه کشید

به رنگ گندمی ات طعم سیب را بخشید
و بعد پای مرا هم به این گناه کشید

فقط نگاه کن و شعرهای تازه بخواه
که هرچه شعر کشید از همین نگاه کشید

غزال کوه نشینم به خود نناز که گاه
گناه ریزش کوهی به پای کاه کشید

من آن پلنگ جسورم که خرق عادت داشت
و نقشه های تصاحب برای ماه کشید

تو را رقم زد و لبخند زد به خلقت خویش
مرا کشید و برای همیشه آه کشید

و راز پاکی هر عشق پیش فاصله هاست
به این دلیل میان من و تو راه کشید

مرا
تو
بی‌سببی
نيستی.

به‌راستی

صِلتِ کدام قصيده‌ای
ای غزل؟
ستاره‌بارانِ جوابِ کدام سلامی
به آفتاب

از دريچه‌یِ تاريک؟



کلام از نگاهِ تو شکل‌می‌بندد.
خوشا نظر بازيا که تو آغازمی‌کنی!


پسِ پشتِ مردمکان‌ات

فريادِ کدام زندانی‌ست
که آزادی را
به لبانِ برآماسيده
گلِ سرخی پرتاب‌می‌کند؟ــ
ورنه
اين ستاره‌بازی
حاشا
چيزی بدهکارِ آفتاب نيست.


نگاه از صدایِ تو ايمن‌می‌شود.
چه مومنانه نامِ مرا آوازمی‌کنی!


و دل‌ات
کبوترِ آشتی‌ست،
درخون‌تپيده
به بامِ تلخ.

بااين‌همه
چه بالا
چه بلند
پروازمی‌کنی!