38 به بابام نمیده ازش هم میپرسیم میگه شما فضولی نکن

آواز عاشقانه ی مادر در گلو شکست
حق با سکوت بود، صدا در گلو شکست

دیگر دلم هوای سرودن نمی کند
تنها بهانه ی دل ما در گلو شکست

سربسته ماند بغض گره خورده در دلم
آن گریه های عقده گشا در گلو شکست

ای داد، کس به داغ دل باغ، دل نداد
ای وای، های های عزا در گلو شکست

آن روزها ی خوب که دیدیم، خواب بود
خوابم پرید و خاطره ها در گلو شکست

«بادا» مباد گشت و «مبادا»‌به باد رفت
«آیا» ز یاد رفت و «چرا» در گلو شکست

فرصت گذشت و حرف دلم ناتمام ماند
نفرین و آفرین و دعا در گلو شکست

تا آمدم که با تو خداحافظی کنم
بغضم امان نداد و خدا...در گلو شکست

?

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن

بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن

موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن

من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن

بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن

امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....

سنگ صبور است ؛

از قدیم از دیروز

بادکرده از غم كنج گلو

و اگر لب بگشاید

از عمق وجود من و تو باخبر است .

نه ،نه

سنگ صبوری لال است .

گاهی ؛

بی صدا در آب جان داده

اما هنوز با نگاهی شفاف

دل داده به صدای من و تو .

و سنگدل آب

مانع از ریختن اشک من و تو بر سنگ .

وای بر دل سنگ صبور؛

وای بر دل سنگ صبود.

ابری آزاد باش؛
ببار باعشق ،
پری از نور
زنده شو
آب تو آنی
خروش کن.
ای ذرات معلق ؛در حضورش آرام
آرام که ما آنیم و خود دانیم
خاموش که دانیم
از ازل سرشاریم
از عدم لبریزیم
اما باز
آرام ،
مردیم؛سوختیم ؛تباه شدیم.

شب هجران من مشو تو سحر

ور نه این انتظار می دهی به هدر

یار من چونکه شرط کرده می آید

چون روی آن نمی شود به ثمر

اول شب به قصد راز و نیاز

روی خود کرده ام به سوی قمر

قصه هایی ز دوری و هجران

در میانشان سروده ام به خطر

زین نمط بس نهفته دارم بیش

وا نهادم به سوز و خون جگر

تا مگر زین میانه باد وفاق

دل بسوزد رساندش به سمر

امدی و سردی حضورت به مرگ نزدیکم کرد ؛
آمدی و جان خاطراتم را ربودی ؛
آرزوهایم را برگ برگ
سپرده به دست باد
باد بردشان تا دور دستها
آسمان را کبود کرد؛
و پناه من دخمه ای ؛تنگ،سرد،تاریک
لحظه ای صدای پایت بی جانم کرد ؛
به انتظار ماندم ،
تااینکه ؛زمان دل یخی تورا آب کند
تاشاید؛ انعکاس مهربانیم
درچشمانت رخنه کند.

گاه گاهیست در این تنهایی
قفس مرغ دلم میشکند
دل رنجیده و آزرده من از غم جور زمین پر درد است

با نوایی آرام از خودش می پرسد :
« که چرا ، سهم من از این همه دنیا این است.....! ؟ »
قفسی تار و سیاه ،بغض و طوفان صدایی در راه
و سکوتی مبهم.......!
همه جا سرد و کبود،همه جا رنگ و ریا ،همه درگیر خودند

شانه ها از پی هم

به سر انگشت نسیم

تا گشاید گره از

طره ءزلف دریا

دلنواز و چه لطیف

در زمانی که به آرامی و ناز

آفتاب از پس کوه

رخ نماید به شکوه

تا به آئینه ء دریا

بنشیند به تماشا

و خودآرائی خویش

آن زمانی که تلالو به جهان آغازد

ریزش فوج طلاست

فرش بر سفره ء دریا به کرور

وهزاران به هزار

سینه ریزی که به گردن دارد

چون زمانی دگرش

ماه به مهمان آید

رشته هائیست بلورینه

به دست دریا

آنقدر هست

شمارش نتوان کرد به چشم

همه الماس تراشیده به مهر

تاکه دریا بکند خرج

تن آرائی خویش .

پرواز در هوای خیال تو دیدنی ست

حرفی بزن که موج صدایت شنیدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشین کلام تو چیدنی ست

یک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

این قطره هم به شوق نگاهت چکیدنی ست

خم شد- شکست پشت دل نازکم ولی

بار غمت ـ عزیز تر از جان ـ کشیدنی ست

من در فضای خلوت تو خیمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشیدنی ست

تا اوج ، راهی ام به تماشای من بیا

با بالهای عشق تو پرواز دیدنی ست

#خوش بہ حال #اسموטּ ڪہ هر وقت #دلش بگیره بے #بہونہ مے #باره ...

بہ #ڪسے توجہ نمے ڪنہ ...

از ڪسے #خجالت نمے #ڪشہ ...

مے #باره و مے #باره و...

#اینقدر مے باره تا آبے شہ ... ‌

آفتابے شہ ...!!!

#ڪاش ...

#ڪاش مے شد مثل #اسموטּ بود...

ڪاش مے شد وقتے دلت گرفت اونقدر ببارے تا #بالاخره-افتابے-شے ...

بعدش هم #انگار-نہ-انگار ڪہ بارشے بوده !

خوب یواش میخوردی

هاع؟
نگرفتم منظورتو!!

رضا خالی نبند
یوسف زحمت بکش به دهخدا بگو ویرایش کنه من دستم بنده