@امیرفال

نه به نظر من غصه از همان لحظه فهميدن آغاز مي شود . كساني كه افكار بچه گانه اي دارند هميشه مي خندند.

فرض کن : یک شاخه گل هم در حهان هرگز نرست.

فرض کن : جنگل بیابان بود از روز نخست!

در کویری سوت و کور، در میان مردمی با این مصیبت ها صبور،

صحبت از مرگ محبت ها ، مرگ عشق ، گفتگو از مرگ انسانیت است !

آری ، آغاز دوباره زیست و هزاران بار مردن یعنی این

یعنی پا نهادن در جاده بی انتهای هیچ

یعنی گم شدن در پستویی از تنهایی

یعنی در گور گناهانت خشكیدن

یعنی انگشتانت را در چرخ شعرهایت له كردن

من فرق سپیده و شامگاه را نمی دانم

برای من همیشه همه چیز سیاه است

و شاید در اوج شادی هایم خاكستری رنگ شود

چهره هیچ كس را به یاد نمی آورم

كسی برایم به یاد ماندنی نیست

پرواز برایم ممكن نیست چرا كه نه فرشته ام ٬ نه پرنده

من انسانم ، انسانی از جنس خاك

خاكي تنيده و دوباره سابيده

در اسياب زمان

بي رنگ

بي بو

بي اب

بي هيچ

مثه گنجشک توی طوفان

مثه فریاد زیر آبم

مثه آشفته ی موهات

مثه چشم تو خرابم

داشتی انگاری می ترکید

درد دنیا توو سرم بود

منو توو هوا رها کرد

هر کسی بال و پرم بود

روزای بدم که رفتن

وقت روز بدترم بود

این شبانه ، این ترانه

گریه های آخرم بود

دنیا کوچکتر از آن است

که گم شده ای را در آن یافته باشی

هیچ کس اینجا گم نمی شود

آدم ها به همان خونسردی که آمده اند

چمدانشان را می بندند

و ناپدید می شوند

یکی درمه

یکی در غبار

یکی در باران

یکی در باد

و بی رحم ترینشان در برف

آنچه به جا می ماند

رد پائی است

و خاطره ای که هر از گاه پس میزند

مثل نسیم سحر

پرده های اتاقت را

....

لامپ های این اتاق خیلی وقت است که سوخته است

و مدتی مدید است که نورِ شمع هایِ ان کور شده است

صدایی هم که به آن صورت میدهد

خس خس حزن انگیزِ دو طفل است

کودکانی که برای ادامه به یکدیگر وابسته اند

در عین حال که در تنفر از یکدیگرند

و در گوش های هم زمزمه ها دارند

که این تناقض است

تناقضی بزرگ که تنها در گهواره ای از مرگ است که متولد میشود

خودِ من هم خوب میدانم که کسی دیگر به این گنجشکِ کوچک بال و پرواز نمیدهد

پارسال بهار دسته جمعی رفته بودیم ...

باید شیطان را بستاییم



که دروغ نگفت



جهنم را به جان خرید



اما تظاهر به دوست داشتن آدم نکرد!

ای دوست من،من آن نیستم که مینمایم.نمود روحی است که به تن دارم
روحی بافته ز عشق و نفرت که مرا از پرسش های تو و تو را از فراموشی من در امان میدارد.
آن منی که در من است،ای دوست،در خانه خاموشی ساکن است
و تا ابد همان جا میماند،ناشناس و در نیافتنی.
من نمیخواهم هر چه میگویم باور کنی و هر چه میکنم بپذیری
زیرا سخنان من چیزی جز صدای اندیشه های تو و کارهای من چیزی جز عمل آرزوهای تو نیستند.
اما دوست دارم حرفهایم را بخوانی چون من هم انسانم و انسان نیاز به فهمیده شدن دارد.

می روم اما بدان یک سنگ هم خواهد شکست

آنچـــــنان که تارو پود قلب من از هــــم گسست

می روم با زخم هـــــایی مانده از یک سال سرد

آن همه برفی که آمـــــد آشـــــــیانم را شکست

می روم اما نگویــــــــی بی وفــــــا بود و نمــــاند

از هجوم سایه هــــا دیگر نگــــــاهم خسته است

راســــــتی : یادت بمــــــــاند از گـناه چشم تو

تاول غــــــربت به روی باغ احســــــاسم نشست

طـــــــرح ویران کـــردنم اما عجیب و ســــــاده بود

روی جلد خاطــــراتم دست طوفــــــان نقش بست

سلام عزيز دل

شراب که کهنه شد،
طعمش ناب می‌شود؛
شیرین می‌شود؛
غلیظ می‌شود؛ مستت می کند؛
نمی‌توانی از آن بگریزی.
شراب کهنه را که بنوشی
دیگر جایی برای پنهان کردن هیچ چیز نمی‌ماند

عشق هم که کهنه شد،
می‌شود همچو شراب،
رسوخ می‌کند در بند بند وجودت،
ریشه می‌دواند در بافت‌هایت،
رسوایت می‌کند.
آن وقت است که می‌فهمی
همیشه عاشق می‌مانی
.
.
و عاشق با هر صدايي بر ميگردد
شايد به اشتباه

زندگی خالی نیست

مهربانی هست

سیب هست

ایمان هست

در دل من چیزی هست مثل یک بیشه نور

و چنان بی تابم که دلم میخواهد بدوم تا ته دشت

بروم تا سر کوه

زندگی زیباییست....