فردای اون روز که بیدار شد دو تار مو رو سرش مونده بود:

"هیییم! امروز فرق وسط باز میکنم"

این کار رو کرد و روز خیلی خوبی داشت ...

پس فردای اون روز تنها یک تار مو رو سرش بود:

"اوکی امروز دم اسبی میبندم"

همین کار رو کرد و خیلی بهش میومد!

روز بعد که بیدار شد هیچ مویی رو سرش نبود!!! فریاد زد:

ایول!!!! امروز دردسر مو درست کردن ندارم!



همه چیز به نگاه تو بر میگرده! هر کسی داره با زندگیش میجنگه... ساده زندگی کن...

اشک رازی‌ست
لبخند رازی‌ست
عشق رازی‌ست

اشک ِ آن شب لبخند ِ عشق‌ام بود.



قصه نیستم که بگویی
نغمه نیستم که بخوانی
صدا نیستم که بشنوی
یا چیزی چنان که ببینی
یا چیزی چنان که بدانی…

من درد مشترکم
مرا فریاد کن


درخت با جنگل سخن می گوید
علف با صحرا
ستاره با کهکشان
و من با تو سخن می گویم


نامت را به من بگو
دستت را به من بده
حرفت را به من بگو
قلبت را به من بده


من ریشه های تو را دریافته ام
با لبانت برای همه لبها سخن گفته ام
و دستهایت با دستان من آشناست


در خلوتِ روشن با تو گریسته ام
برای خاطر زندگان،

و در گورستان تاریک با تو خوانده ام
زیباترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال
عاشق ترینِ زندگان بوده اند



دست ات را به من بده
دست‌های ِ تو با من آشناست

ای دیریافته با تو سخن می‌گویم


به‌سان ِ ابر که با توفان
به‌سان ِ علف که با صحرا
به‌سان ِ باران که با دریا
به‌سان ِ پرنده که با بهار
به‌سان ِ درخت که با جنگل سخن می‌گوید



زیرا که من
ریشه‌های ِ تو را دریافته‌ام
زیرا که صدای ِ من
با صدای ِ تو آشناست

زندگی هیچ نبود،
و به آسانی یک گریه گذشت.
کودکی را دیدم که دلش غمگین بود و بدنبال عروسک می گشت.
تا که در رویاها
همه دار و ندارش،
قلک بی اعتبارش و دل خسته و زارش
همه را بی منت، به عروسک بخشد
غافل از آینده.
زندگی فلسفه ای بیش نبود
که در آن بیزاری، رهنمای همه یاران شده بود
و محبت، افسوس.
من خودم را دیدم، آن زمانی که دلم سوخته بود
و تو را می دیدم، بی خبر از من و غمهای دلم
و تو آن عصیانگر،
که نماد همه خوبان شده بود!!
و سخن از غم یاران می گفت
واپسین لحظه دیدار عجیب
خود نصیحت گوی، من دیوانه شدی
و سخن از رفتن،
سخن از بی مهری!!
تو که خود می گفتی
خسته از هرچه نصیحت شده ای.
حیف از بازی ایام،
دریغ از تکرار...***

روزهایی را که رفته، می شمارد نوبهار
از زمستان نرم می گیرد سراغ کوی یار

سال، نو نمی گردد و این لحظه هم آغاز اوست
تا کجا باید شمرد این تاریک های بی قرار

باران می بارد .

من جای خالیِ تو را از یاد برده ام

و حضورِ تو را , هیچ آرزویی در بر نمی گیرد .

من هنوز باران را دوست دارم

عشق را ... گرمای دستی را ...

دستانی را ... .

...

تو نیستی و نبودنت دیگر چیزِ غریبی نیست

و هیچ توهّمی , حضورِ تو را مکرر نمی کند .

...

باران می بارد ,

دستهایش را می خوانم ,

گرم است ...

دیگر گرمایِ تو از خاطرم رفته است عزیزم ... عزیز ترینم ...

...

باران می بارد

و من دیگر به یادِ تو لبخند نمی زنم

انگار تو از هزاره ی قبل بوده ای

انگار ... تو هیچ گاه نبوده ای ....

...

باران می بارد

عشق , یادش زیباست ...

و بارانِ بهاری مرا عاشق می کند ,

با تو

بی تو ... !

هر اشتباهی برای اولین بار اشتباه است . تکرارهای بعدی انتخاب است .

دست عشق از دامن دل دور باد!
می‌توان آیا به دل دستور داد؟


می‌توان آیا به دریا حكم كرد
كه دلت را یادی از ساحل مباد؟


موج را آیا توان فرمود: ایست!
باد را فرمود: باید ایستاد؟


آنكه دستور زبان عشق را
بی‌گزاره در نهاد ما نهاد


خوب می‌دانست تیغ تیز را
در كف مستی نمی‌بایست داد

سلامممممممممممممم بر بابک و بابابزرگ عزیز
بابک شیر ُ کی دزدیده؟!

بخشش از بزرگان است

: |

اگر مانده بودی
تورا تا به عرش خدا میرساندم

اگر مانده بودی
تورا تا دل قصه ها میكشاندم



مانده بودی اگر نازنینم
زندگی رنگ و بوی دگر داشت

این شب سرد و غمگین
با وجود تو رنگ سحر داشت

با تو این مرغك پر شكسته
مانده بودی اگر بال و پر داشت

با تو بیمی نبودش زطوفان
مانده بودی اگر همسفر داشت

با تو و عشق تو زنده بودم
بعد تو من خودم هم نبودم

بهترین شعر هستی رو با تو
مانده بودی اگر می سرودم



اگر مانده بودی
تورا تا به عرش خدا میرساندم

اگر مانده بودی
تو را تا دل قصه ها میكشاندم



خرمنم را به آتش كشیدی
سوختم من ندیدی ندیدی

مرگ دل آرزویت اگر بود
مانده بودی اگر میشنیدی

با تو دریا پر از دیدنی بود
شب ستاره گلی چیدنی بود

خاك تن شسته در موج باران
در كنار تو بوسیدنی بود

بعد تو خشم دریا و ساحل
بعد تو پای من مانده در گل

مانده بودی اگر موج دریا
تا ابد هم پر از دیدنی بود



اگر مانده بودی

اگر مانده بودی ...