به نام آنکه هستی نام از او یافت فلک جنبش زمین آرام از او یافت
فلک بر پای دار و، انجم افروز خرد را بی میانجی، حکمت آموز
جواهربخش فکرتهای باریک به روز آرندۀ شبهای تاریک
نگه دارندۀ بالا و پستی گوا بر هستی او، جمله هستی
مراد دیدۀ باریک بینان اَنیس خاطر خلوت نشینان
ورای هر چه در گیتی،اساسیست برون از هر چه در فکرت،قیاسیست
خرد در جستنش ،هشیار برخاست چو دانستش، نمیداند چپ از راست
شناسائیش، بر کس،نیست دشوار ولیکن هم به حیرت میکشد، کار
حروف کائنات ، ار، باز جوئی همه در تُوست و ، تو در لوحِ اوئی
چوگل، صد پاره کن خود را دراین باغ که نتوان، تندرست آمد بدین داغ
تو زانجا آمدی کاینجا دویدی از اینجا در گذر کانجا رسیدی
ترازوی، همه ایزد شناسی چه باشد جز،دلیلی یا قیاسی
قیاس عقل تا آنجاست بر کار که صانع را،دلیل آید پدیدار
چو دانستی که معبودی ترا هست بدار از جستجوی چون و چه دست
زهر شمعی که جوئی روشنائی به وحدانیّتش، یابی گواهی
گه از خاکی چو گل رنگی بر آرد گه از آبی چو ما نقشی نگارد
خرد بخشید تا او را شناسیم بصارت داد تا هم زو هراسیم
فکند از هیئت نه حرف افلاک رقوم هندسی بر تختۀ خاک
نبات روح را آب جگر داد چراغ عقل را، پیه از بصر داد
جهت را، شش گریبان در سر افکند زمین را،چار گوهر در بر افکند
چنان کرد آفرینش را به آغاز که پی بردن نداند کس بدان راز
چنانش در نورد آرد سرانجام که نتواند زدن، فکرت در آن گام
بهر مایه نشانی داد از اخلاص که او را در عمل کاری بود خاص
یکی را داد بخشش تا رساند یکی را کرد ممسک تا ستاند
نه بخشنده خبر دارد ز دادن نه آنکس کو پذیرفت از نهادن
نه آتش را خبر کو هست سوزان نه آب آگه که هست از جان فروزان

بسلامت ...

آن کلاغی که پرید

از فراز سر ِ ما

و فرو رفت در اندیشه ی آشفته ی ابری ولگرد

و صدایش همچون نیزه ی کوتاهی؛ پهنای افق را پیمود

خبر مارا با خود خواهد برد به شهر

همه می دانند

همه می دانند

که من وتو از آن روزنه ی سرد عبوس

باغ را دیدیم

و از آن شاخه ی بازیگر دور از دست

سیب را چیدیم

همه می ترسند

همه می ترسند، اما من وتو

به چراغ و آب و آیینه پیوستیم

ونترسیدیم

سخن پیوند سست دونام

و هم آغوشی در اوراق کهنه ی یک دفتر نیست

سخن از گیسوی خوشبخت من است

با شقایق های سوخته ی بوسه ی تو

و صمیمیت تن هامان، در طرّاری

و درخشیدن عریانیمان

مثل فلس ماهی ها در آب

سخن از زندگی نقره ای آوازیست

که سحرگاهان فواره ی کوچک می خواند

ما در آن جنگل سبز سیال

شبی از خرگوشان وحشی

و در آن دریای مضطرب خونسرد

از صدف های پر از مروارید

و در آن کوه غریب فاتح

از عقابان جوان پرسیدم

که چه باید کرد؟

همه می دانند

همه می دانند

ما به خواب سرد و ساکت سیمرغان، ره یافته ایم

ما حقیقت را در باغچه پیدا کردیم

در نگاه شرم آگین گلی گمنام

و بقا را در یک لحظه ی نامحدود

که دو خورشید به هم خیره شدند

سخن از پچ پچ ترسانی در ظلمت نیست

سخن از روزست و پنجره های باز

و هوای تازه

و اجاقی که در آن اشیا بیهوده می سوزند

و زمینی که ز کشتی دیگر بارور است

و تولد و تکامل و غرور

سخن از دستان عاشق ماست

که پلی از پیغام عطر و نور و نسیم

بر فراز شبها ساخته اند

به چمنزار بیا

به چمنزار بزرگ

و صدایم کن، از پشت نفس های گل ابریشم

همچنان آهو که جفتش را

پرده ها ازبغضی پنهانی سرشارند

و کبوترهای معصوم

از بلندی های برج سپید خود

به زمین می نگرند.







از : فروغ فرخزاد

نگار عشق تو دائم زند آتش به سامانم چگونه من شدم گیرت نمی دانم نمی دانم

فدای خندۀ نابت که می سازد دل و جان را به جز تو این چنین خالص کسی را من نمی خواهم

یکی گوید مرا دیگر بس است آخر چه میخواهی؟ منم گویم که جز عشقش نمی جویم نمی یابم

سر من با نگاه تو شود آرام و فرخنده اگر عاشق نباشم من چه می گویم چه می سازم

هرگز دلت از من نگیر هرگز غمت از من مخواه که آن وقت است پایان و منم راهم نمی دانم

دل پر کینه ات آرام می گیرد اگر
و افکار گل آلودت زلال
و یا چشمان تار تو اگر شفاف می گردد
و شب، راحت تر از همیشه بر باغ رویا ها قدم را می نهی
زبان ، لکنت رها ، رندتر ، برنده تر ، گویاتر از حال
و اعضای وجودت، کلهم شادمان از این شود
تعلل نیست جایز
من خشکیده را بشکن….
اگر باغ وجودت غنچه می گیرد
وگر تاریکی تو ، ظلمت تو ، نور می گردد
اگر از ناخوشی هایت رها، بر مرکب صحت نشینی
و سنگت، شکل گوهر را به خود گیرد
چراغ لحظه هایت را اگر این روشنایئست
اگر از این شکستن بر تو سودیست
من از ماندن، بخود سودی نمی بینم
تعلل نیست جایز
من خشکیده را بشکن
ولی بعد از شکست این درخت پیر تنها
همان تنها صبور دشت تنهایی
دل پر کینه ات خون میشود
افکار گل آلود تو می خشکد
و چشمان تو نابینا و شب هرگز نمی خسبی
زبانت لال و اعضای وجودت کلهم افسرده میگردد
مرکب صحت، تو را بر زمین ناخوشی می کوبد آنگونه
که تا کوی اجل ، بر سینه پیمائی
چراغ لحظه هایت تا ابد خاموش می ماند
من از ماندن، بخود سودی نمی بینم
اگر از این شکستن، بر تو سودیست
تعلل نیست جایز
من خشکیده را بشکن
ولی ای یار بی همتا
بیا با دیدن خوبی، به چشمت سوی روشن ده
بیا با یاد خوبی ها، زلال افکار خود گردان
بیا با گفتن خوبی، زبان را نافذش کن
بیا با آب خوبی ها، چرک کینه از دل پاک گردان
و در آخر که ای زیبا
بدی، پیوسته بد مبآورد بر سر
توان تنبیه با خوبی
چو ما را سهم از این بازی شکست است
تو با خوبی مرا بشکن، که خوش باشی
تعلل نیست جایز
مکن پروا
من خشکیده را بشکن…